Pokój dzienny

[Dariusz Sokołowski]

B.G.

 

Mrą kwiaty w szkle pociętym, skra tańczy po stole,

w rogu parkiet olśnieniem kosztownym migoce,

pod oknem przysłoniętym sofa wygodnieje

i fotel się zatraca w słonecznej pomroce.

Na ścianach w zgrzebnych ramach – wnuczęta i dzieci,

synów, córek, sióstr, pociech – ustawione grono,

a na stole, w obszyciu dzierganej serwety,

ze stosownym obyciem, aromat parzonej…

 

Ach, świecie mój, najdroższy, w pokoju zamknięty,

ileż trzeba zabiegów, kokieterii, siły,

by w tym srebrnym odbiciu – na odległość ręki –

nie widzieć końca świata i cienia mogiły.

[Stary_Kredens]

@Dariusz Sokołowski może tylko na chwilę się da, ale trzeba być wdzięcznym i za te chwile, niektórzy i tego są pozbawieni. Dla mnie piękny wiersz. Pozdrawiam 

Kredens 

[Charismafilos]

@Dariusz Sokołowski niezwykle obrazowy, jak jakiś malarski wizerunek.

[LessLove]

@Dariusz Sokołowski Bardzo dobry wiersz, bogaty formalnie i mądry. Dziękuję Ci.