Zaczarowany ogród

[Stukacz]

 

Widziałem szczęście w zaczarowanym ogrodzie

Nie uwierzyłem w jego blaski, cienie, kolory

Nim nie utonąłem duszą w lazurowej wodzie

Pięknem światów dookolnych olśniony

 

Potęgą białych kwiatów nieskalanej harmonii

Grały rytmy wieczności, melodie zaczarowane

Pękały w naturalnej i kojącej melancholii

Jak z snu twardego kamienie porozrywane

 

Białe obłoki płynęły w błękicie lekko i zwiewnie

Natchnęły myśli jak śpiew nadziemskich aniołów

Prowadząc w potok słów, które wylewnie

Popłynęły duszą – cóż za obfity był to połów

 

Tunelami żył krążyła krew gorąca, koiła spokojem

Skroń pulsowała – nie dusiły smutki, rozpacze

Już nie zmagałem się z duszy bólem i znojem

Zbudziła się radość. Co jeszcze zobaczę?

[Stary_Kredens]

Jak w ekstazie , dusza w raju? Pięknie, oby tak było . Wiersz z nagrodzonymi środkami poetyckimi jak dla mnie trochę za bardzo, wolę skromniejsze formy, no ale to rzecz gustu , tak trochę barokowo

Pozdrawiam serdecznie kredens 

[Berenika97]

@Stukacz

 

Piękna symfonia obrazów - lazurowa woda, białe kwiaty, obłoki w błękicie. Ten wiersz- piosenka naprawdę maluje. Regularna budowa strof i rym dają temu wierszowi klasyczne, romantyczne brzmienie.  Podoba mi się, :)