17520 zmarnowanych zachodów słońca

[Charismafilos]

Zabrakło wódki

Ból już też zbyt lekki

Ciało wciąż nie nazbyt 

udręczone przyjemnością

 

Oczy widzą, uszy słyszą

Smak pełza po języku

Dłoń imituje dotyk dotyku

 

Już nie ma dokąd uciec

Pułapką okazało się

wyjście z klatki

 

Droga odcięta

A z przodu mrok

Walc na parapecie

I głębokość peryskopowa

Pocałunek Warsa

I ulica Ogrodowa

Garść pełna draży

Ostrze, o którym się marzy

Lina bądź pas

Obejmą w sam raz

 

A tu kolejny dzień

zaplanował znów

zadrwić z ciebie

 

Trzeba mieć odwagę

aby żyć

I wystarczający lęk

przed śmiercią

Edytowane 1 godzinę temu przez Charismafilos (wyświetl historię edycji)

[Ernest Guzik]

@Charismafilosbardzo przejmujący wiersz. I jak prawdziwe są ostatnie cztery wersy. 

[Poet Ka]

@Charismafilos takie to jest balansowanie między strachem

i odwagą...

[Gosława]

Kto chociaż raz nie spróbował ten myślę że nie zrozumie 

Bo próba odebrania sobie życia jest właśnie jak ten taniec na krawędzi patapetu 

Niby lekko i zwiewnie ciało odpływa jednak zawsze następuje gwałtowne szarpnięcie 

Bez względu na to czy spadniesz czy w ostatniej chwili zostaniesz złapany 

To zawsze boli 

[Mel666]

@Charismafilos to jest jeden z tych wierszy, które czytasz i czytasz i zostają z Tobą na długo. Któż z nas nie był na parapecie? Metaforycznym albo dosłownym. Świetny wiersz!

@Charismafilos muszę jeszcze dodać. Fantastyczny tytuł