Żywoty cierpiętnika

[Benjamin Artur]

Ze spokojem

spoglądasz

na wszystko.

 

Patrzysz,

jak umyka za tobą czas.

Jak kręci się

bez ciebie ziemia.

 

Zamiast pomykać za nią,

stoisz w miejscu

i obserwujesz.

 

Jak pięknie

rozciągają się chmury,

by nakryć widnokrąg.

 

Zawijasz je ręką

jak prześcieradło.

Wpychasz pod ziemię.

 

Boga nie pytasz,

czy dobrze,

czy równo.

 

Gładzisz je delikatnie,

by ułożyły się pod dłonią.

 

Równo wygładzasz

widnokrąg,

by słońce grzało,

a księżyc jaśniał.

 

Kładziesz się pośrodku

pachnącej zieleni.

 

Gwiazdy nad tobą.

Mrok chowasz

w pościeli.

 

W spokoju

świętojańskiej nocy

zasypiasz.

 

 

 

 

[EsKalisia]

@Benjamin Artur Czy może być coś piękniejszego niż zaśniecie pod gołym niebem przy jednoczesnym schowaniu całego mroku pod pościelą, które to ma miejsce tylko jednej nocy roku- swietojanskiej?