A gdyby tak...

[Jan Jakub]

A gdyby tak podnieś się z ziemi
I stanąć nad wodą, w końcu popatrzeć?
Mógłbym zawsze rzucać kamienie do wody,
Patrzeć na leniwe okręgi i tonące owoce.
To one powoli znikają a ja na przekór stoję nad tą wodą.
Woda, fala, kamień, krąg przeklęty a jednak urokliwy.
I tylko trawa nieznośnie gryzie w prawą nogę
Myśląc, że stanie się ważniejsza jak kogoś zdenerwuje.
Ale dla mnie jedynie muł na dnie rzeki wydaje się żyć.
Przynajmniej on się nie ukrywa i nie boi mojego kamienia.
Trwa...

(22.08.2004, gdzieś nad wodą)

[Emilia Szumiło]

Wdług mnie jest nieźle. Wprowadziłabym tylko kilka poprawek.
Podoba Ci się teraz?


A gdyby tak podnieś się z ziemi
I stanąć nad wodą
W końcu popatrzeć?

Mógłbym zawsze rzucać kamienie do wody
Patrzeć na leniwe okręgi
I tonące owoce.

To one
Powoli znikają
A ja?
Na przekór stoję nad tą wodą

Woda
Fala
Kamień
Krąg przeklęty
A jednak ..................... urokliwy

I tylko trawa nieznośnie gryzie w prawą nogę
Myśląc,
Że stanie się ważniejsza
Jak kogoś zdenerwuje

Ale dla mnie jedynie muł na dnie rzeki
Wydaje się żyć
Przynajmniej on się nie ukrywa
I nie boi mojego kamienia

Trwa...

[Jan Jakub]

Wprowadzona zmiana nadaje pewnej dynamiczności, a chciałem by wiersz ten odznaczał się charakterystycznym spokojem i melancholią... Mimo wszystko, dziękuje!

Jan Jakub

[stanislawa zak]

przemyślanie fizoloficzno- mentalne, spokojne jak zmącona woda, pozdra.