Zagięcie czasu. Mikroopowieść.

[Poet Ka]

Zagięcie czasu. Mikroopowieść.

 

Balbina Kowalska stanęła przed brązową toaletką z trzyczęściowym lustrem. Przymierzyła broszę w kształcie ważki, którą dostała miesiąc wcześniej od Karolka Olszewskiego na klasowe mikołajki.

 

Odsłoniła pomarańczowo-zieloną zasłonkę, żeby popatrzeć na duże, mięciutkie płatki śniegu spadające wolno jak leniwce zsuwające się z drzewa po zaśnięciu. Roztarła oko, rozmazując wokół czarną maskarę marki Celia. Szykowała się świetna biba pod nieobecność rodziców.

 

Dorośli mieli się bawić na balu karnawałowym, a młodzież w mieszkaniu.

 

W pewnym momencie spojrzała w lustro, a widok w nim zaczął się zmieniać detal po detalu, szczegół po szczególe. Najpierw kolory były nasycone, później przybrały tonacje od czarnego, poprzez szary, do białego, następnie przeistoczyły się w sepię, aż w końcu zmieniły się w gamę barw tak czystą, że trudno to sobie było wyobrazić.

 

Żyrandol, tapety i meble nabrały starodawnego blichtru oraz połysku. Mała przezroczysta buteleczka perfum "Być może. Paris" zmieniła kształt na porcelanową baryłkę firmy Guerlain z dyfuzorem- gruszką. Usłyszała szelest falban taftowej sukni, w którą była ubrana, poczuła z tyłu drgania szkieletu tiurniury.„Kurczę – pomyślała Balbina – tak samo jak w Godzinie pąsowej róży. Ale jak sobie ta Anda wtedy poradziła? Szkoda, że nie czytałam uważnie, teraz zupełnie nie wiem, co robić! Ach. Eureka! Stary zegar!”. Przekręciła się na bok na łóżku z ekscytacją i otworzyła oczy...

Edytowane 1 godzinę temu przez Poet Ka
zamiana słów (wyświetl historię edycji)

[violetta]

@Poet Ka jeszcze są perfumowane mydełka pani Walewskiej:)

[Poet Ka]

@violetta

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dziękuję:)

[Poet Ka]

@Marek.zak1 dziękuję

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.