Darmowy

[Devimon]

Iść, iść, iść, ciągle muszę iść.
Nie potrafię zrozumieć jak wytrzymałem tak długo.
Powinienem mieć 10 000 voltów
Te ostatnie 50 000 godzin...
Bez wieszania i podcinania.
Jak wiadomo, jest coś czym mogę się chwalić
Ale zostawię to dla siebie
Staram się trzymać język za zębami
Jeśli chodzi o moje sprawy
Zastanawia mnie, jak właściwie zadać pytanie
Czy to ja? Czy ja jestem dobry?
Ile jestem wart? Czy może jestem darmowy ?

[Clavisa]

@Devimon Uderzyło mnie, że po 50 000 godzinach marszu podmiot nie pyta „dokąd?”, ale „ile jestem wart?”. To chyba jedne z najtrudniejszych pytań, jakie człowiek potrafi sobie zadać.

[Devimon]

@Clavisa 

50 000 godzin to konkretny produktywny okres, który wymagał ciężkiej pracy i niebywałej energii.

A co do wartości, to lęk przed byciem bezwartościowym.

[LessLove]

@Devimon Twój wiersz kojarzy mi się z osobowością himalaistów, poznałem A. Hajzera i nikomu nieznanego, choć chodził kilka razy z Kukuczką, Bogdana S. (dr. socjologii), świetnie rokujący naukowiec. Obaj mieli w oczach ten sam rodzaj "szaleństwa", obaj zmarli. Artur w trakcie wyprawy, a Bogdan "banalniej", kilka dni po powrocie z wyprawy, na skutek powikłań po drobnym wydawało się urazie, jakich zawsze gromadził kilka w wyprawach.