Drzwi

[Robert Witold Gorzkowski]

Zieloną kwietną gałązkę

porzuciłaś zostawiłaś

zgniotłaś w jednej chwili

co miało trwać miało kwitnąć 

wlewać i rozsiewać;

 

Jakaś mocna jakaś trwała

w celebrze zapomnianych gestów

nieznośnych doznań odchodzimy

od wierności do człowieczeństwa

od poddaństwa do jestestwa;

 

Patrzę w ciało 

jak wrażliwość ucieka

a nieznośny trud

przechowywania ran

rozmywa spoiwo;

 

Grzęznę w niedorzeczności

unosząc święty zachwyt

ponad poprawność

coś zostało mgliste

ziścił się krąg ksiąg;

 

Strój miłorzębu

po dwóch stronach drzewa

wiatr kołuje i rozwiewa

lecz i on nie zdoła zamknąć

słów obrotowych podwoi;

 

 

 

 

 

 

 

Edytowane Niedziela o 17:04 przez Robert Witold Gorzkowski (wyświetl historię edycji)

[Berenika97]

@Robert Witold Gorzkowski

 

Niezwykle poruszający utwór o transformacji. Piękne jest to przejście od dotkliwej straty w pierwszej zwrotce do dumnego poszukiwania własnego "jestestwa". "Nieznośny trud przechowywania ran" - piękny wers, zostanie ze mną! Jest tu i ból, i wewnętrzna siła.

[Poet Ka]

@Robert Witold Gorzkowski

o przewartościowaniu wartości 

 

w piękny, subtelny sposób

 

w gęstej aurze wieloznaczności

i symbolu...

[Migrena]

@Robert Witold Gorzkowski

 

Twój wiersz jest   jak moment w którym byt przestaje byc oczywisty  a zaczyna się rozszczelniać

 

nie chodzi tu o stratę tylko o odkrycie że wszystko co miało trwac było tylko formą przejścia

bo człowiek odkleja się od własnych znaczeń i widzi że wierność i    tożsamosć są tylko chwilowymi układami
drzwi nie  prowadzą nigdzie bo same są ruchem między tym co było a tym czego jeszcze nie ma

 

cholernie ciekawe ujęcie.

 

poetyckie ujęcie.