Drzwi

[Robert Witold Gorzkowski]

Zieloną kwietną gałązkę

porzuciłaś zostawiłaś

zgniotłaś w jednej chwili

co miało trwać miało kwitnąć 

wlewać i rozsiewać;

 

Jakaś mocna jakaś trwała

w celebrze zapomnianych gestów

nieznośnych doznań odchodzimy

od wierności do człowieczeństwa

od poddaństwa do jestestwa;

 

Patrzę w ciało 

tak wrażliwość ucieka

a nieznośny trud

przechowywania ran

rozmywa spoiwo;

 

Grzęznę w niedorzeczności

unosząc święty zachwyt

ponad poprawność

coś zostało mgliste

ziścił się krąg ksiąg;

 

Strój miłorzębu

po dwóch stronach drzewa

wiatr kołuje i rozwiewa

lecz i on nie zdoła zamknąć

słów obrotowych podwoi;

 

 

 

 

 

 

 

Edytowane 5 godzin temu przez Robert Witold Gorzkowski (wyświetl historię edycji)

[Berenika97]

@Robert Witold Gorzkowski

 

Niezwykle poruszający utwór o transformacji. Piękne jest to przejście od dotkliwej straty w pierwszej zwrotce do dumnego poszukiwania własnego "jestestwa". "Nieznośny trud przechowywania ran" - piękny wers, zostanie ze mną! Jest tu i ból, i wewnętrzna siła.

[Poet Ka]

@Robert Witold Gorzkowski

o przewartościowaniu wartości 

 

w piękny, subtelny sposób

 

w gęstej aurze wieloznaczności

i symbolu...