Jest takie miejsce, gdzie nie ma nadziei.
Jeśli w nim mieszkasz to planów też nie ma.
Zamknięty w bunkrze własnej przestrzeni
odrzucasz piękno okiennic nieba.
Jak przebić beton, jak się otworzyć?
Jak spojrzeć słońcu twarzą w twarz - dumnie.
Jak zacząć ufać, jak się nie korzyć,
gdy klucz do wyjścia złamał się we mnie.
Jest takie miejsce, gdzie nie ma nadziei.
Jeśli w nim mieszkasz to planów też nie ma.
Zamknięty w bunkrze własnej przestrzeni
odrzucasz piękno na oścież nieba.
Jak przebić beton, jak się otworzyć?
Jak spojrzeć słońcu twarzą w twarz - dumnie.
Jak zacząć ufać, jak się nie korzyć,
gdy klucz do wyjścia złamał się we mnie.
Podoba mi się ten wiersz. Świetnie pokazujesz dwoistość natury - maskaradę i żonglowanie rolami, które kapitulują tylko przed jedną osobą. Miłość lub bliskość - tam trickster nie musi udawać. Puenta robi duże wrażenie, zrzucając z bohatera cały ten pancerz.
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
.thumb.jpg.b66daf18cc3b5c3903dff7073373af8f.jpg)
Przez Berenika97 · Opublikowano
Przez Poet Ka · Opublikowano
Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
Przez Berenika97 · Opublikowano
Przez Poet Ka · Opublikowano
Przez Berenika97 · Opublikowano
