Historia edycji

„Wisło – Matko Polskości”

Wczoraj, w zadumie nad twoim brzegiem siedziałem,

patrzyłem, jak z nurtem niesiesz srebrzyste wody,

i dzieje twego istnienia w milczeniu rozważałem,

widząc płynące, pełne liści, gałązki i kłody.

Jeszcze wczoraj, wśród lasów, pośród górskich skał,

w szalejącej burzy srogiej, gdzie ulewa i gromy,

dziś już płyniesz wśród ludzi, dokąd twój szlak cię wiódł,

i spokojnie rozpościerasz się nad krajem znajomym.

Cicha jesteś w płynięciu, pełna dumy i harmonii,

gdy słońce złoci fale twojej wieczornej wody.

Lecz pod pozorem łagodności, pod zwierciadłem toni,

skrywasz nieokiełznane wiry i kaprysy pogody.

Z mgieł Baraniej Góry wzniosłej, z urwisk skalnych świtu,

wyruszasz szmerem potoków i pieśnią kaskady,

z rosy leśnych polan, ze źródlanego wykwitu,

ze stromych zboczy, gdzie dojść nie da się rady.

Ileż istnień zabrałaś w swym nurcie głębokim,

przez wieki byłaś świadkiem ludzkiego przemijania,

ile wspomnień ukryłaś pod zwierciadłem szerokim:

radości i zwycięstw, bólu oraz pożegnania.

Pamiętasz dawnych królów i polskości zaranie.

Nad twymi wodami patrioci pieśniami śnią,

gdy rodziło się państwo i narodowe trwanie,

a ich słowa do dzisiaj w twoim szumie wciąż brzmią.

Bielą się twoje plaże w letnim słońca złocie,

malują ciebie artyści na płótnach i kartach,

poeci odnajdują uśmiech w twej różnorodności splocie,

choć w twoich głębinach nie ma miejsca na żarty.

Wisło, rzeko pamięci, potężna i szeroka,

rzeko ścieżek miłości i spacerów we dwoje,

jak historia narodu — nieopisywalnie głęboka,

swą dostojnością zdobisz naszych dziejów obyczaje.

Od źródeł aż po Bałtyk przez polską ziemię płyniesz,

łączysz miasta i wsie, pokolenia w jedności,

z każdym kilometrem majestatu przyczyniasz

do opowieści splecionej z pamięci i polskości.

Płyń więc, Wisło, przez wieki, niezmienna w swoim biegu,

niosąc świadectwo dziejów zapisanych w narodzie.

Bo dopóki twe fale szumią na polskim brzegu,

dopóty żyć będzie Polska —

w pamięci, sercu i zgodzie.

Leszek Piotr Laskowski