Bezsilność i nicość naprzeciw siebie

[Adam Zębala]

Zaczynam Ciebie rozumieć 

rano idąc pustym korytarzem

oddycham ciężkim powietrzem 

z trudem stawiając kolejny krok. 

 

Myśli zagęszczają się ich mieszanina 

jest coraz gęstsza i sprawia 

że nie mogę się skupić

podejmuję dziwne decyzje. 

 

Zaczynam Ciebie rozumieć

pod natłokiem problemów 

i ludzi którzy nie pomagają

potykam się o swoje słowa.

 

Zaćma która zasłania słońce 

zasłania również moją głowę

moje oczy łzawią próbuję

znaleźć odrobinę spokoju.

 

Zacząłem Ciebie rozumieć

w pewien ponury dzień

taki sam jak inne

rozumiem i myślę jak Ty.

 

Krople potu spadają ze mnie 

ja nie podejmuję wysiłku

odpycham złe słowa

ktoś krzyczy inny się śmieje.

 

Rozumiemy się i chcemy być razem

nie musimy upadać

idziemy byle jak i byle gdzie 

podążając jak tchórz i idąc jak nikt

 

Zatoczą okrąg ciemną kredą

dwa punkty po przeciwnych stronach 

one się przyciągają i chcą być razem

bezsilność ich przyciąga.