Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

 

Ten moment, obecny nieobecny z pamięci wywołam,
poza czasem umieszczę, w chmurach zatrzymam.
Zostań- moje ciało cierpi, nietrwałe jest przecież.
Krzyk tęsknoty wydaje, za tym co było,
i może wróci.

 

Chwilo zatrzymaj się, duszę uspokój.
Wiem- jak marny, pospolity jest mój świat,
innego nie mam- tu dzieją się rozpacze
i zachwyty, moje trwogi i nadzieje.
Tu w jezior srebrnym rozlewisku,
księżyc rankiem swą srebrną twarz płucze,
słuchając jak sarna biegnie miedzy drzewami
i stromymi zboczami

 

Ten moment, teraźniejszość, to moje istnienie, jest zapowiedzią nieuchronności,
drogą do wolności.
Więc zanim zamkną bramy mojego bytu,
żyję, oddycham i kocham.
Bo to co mam, ta miłość do Niego,
jest wszystkim co istnieje.

 

Opublikowano

@Annna2 Kto z Bogiem, ten w Bogu żyje i żyć będzie zawsze. 

Cudem jest ten świat, cieszmy się nim, bo jest darem dla nas od Tego, który dzierży wszystko, co rozumiemy i czego nie możemy zrozumieć. Serdecznie Cię Pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


×
×
  • Dodaj nową pozycję...