Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

rozpisuję o tobie
strumień świadomości

stoisz na skraju rzęs
w momencie zetknięcia
wpatruję się w ciebie tysiąckroć
berdziej niż kiedy mam oczy
otwarte

przez ciało grzechy płyną
niedorzecznie
oddzielane od stada
wyją pierwotne instynkty

aniołowie wyrywają pióra
kiedy staję się
Ewą

Opublikowano

Witaj Lady Ewo ;)
Ewemeryda - rozumiem jako wariację z imienia? Całkiem pomysłowe. Szkoda, że dalej w wierszu nie próbowałaś takich zabiegów. Erotyk - tak go odbieram - momentami popadł w dosadną potoczność języka. A pomysł jest niezły.
Widać po literówkach, że szybko zapisywany - przepisywany. Ja bym proponował odpotocznić 3 zwrotkę. W 2 wolałbym "kiedy" zamiast "gdy".
Może ktoś jeszcze coś wskaże?
pzdr. b

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Ewo ;)
Te instynkty powinny chyba wyć z rozkoszy ;), a wygląda, że z rozpaczy ("oddzielane od stada"). Chyba, że ja stary, już tego nie jestem w stanie zrozumieć? :(
pzdr. b
PS. Ale lepiej, lepiej ;)
Opublikowano

Romku, ależ wyją z rozkoszy! ;)
Stado kojarzy się z (hmmm...) - wszyscy w kupie, a ten, co się wyrywa jest albo stuknięty, albo ponad kupą. ;)
Reasumując, one są po prostu niegrzeczne (skromnie mówiąc) ;)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • miasto mam u stóp patrzy na mnie z czułością wypłycam oddech próbując objąć każdy uliczny kamień każdy podmuch wiatru wszystkich przechodniów szukam domu w sobie plączę nici które łączą mnie ze światem zło jest bliżej niż kiedykolwiek a mimo to staję się przezroczysty i nietykalny otulony znajomymi dźwiękami szczekaniem psa radosnymi krzykami bawiących się dzieci widzę jak horyzont zbliża się nieuchronnie i już wiem że dopełnił się czas                                                     na Golgocie
    • @hania kluseczka To mocny, gorzki wiersz o samotności i autoironicznym rozliczeniu się z własnym narcyzmem. Genialny jest koniec - boty internetowe jako towarzysze tańca narcyza to współczesna wersja odbicia w wodzie. Bardzo mi się podoba (chyba znam takich) :) Pozdrawiam. 
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        :) doskonale rozumiem…ale ja je uwielbiam:)  emocje :)  doskonały wiersz :)       
    • @Berenika97   wiersz jest poetyckim traktatem o nierozwiązywalnym konflikcie między racjonalnym Ja a nieokiełznaną siłą emocji, która stanowi jednocześnie źródło cierpienia i niezbędny element autentycznej egzystencji. traktuje emocje nie jako stany podmiotu, ale jako autonomiczne, zewnętrzne byty. fenomenologicznie opisuje natychmiastowe doświadczenie bycia człowiekiem, nacechowane niepokojem i radykalną zmiennością. jezyk wiersza "Intruzi" jest nie tylko trafny filozoficznie, ale przede wszystkim niezwykle plastyczny i sensoryczny, co potęguje jego oddziaływanie. osiąga ten efekt, ponieważ nie opisuje emocji, lecz działania i konsekwencje tych emocji na materię i ciało podmiotu. to sprawia, że wiersz jest bardzo ożywiony i łatwy do wyobrażenia.     Bereniko.   Twój wiersz to śliczna poezja :)      
    • @GosławaTo piękny wiersz, bardzo poruszający, intymny.Jest jak studium granicy. Granicy wytrzymałości (złamana trzcina), granicy pór roku, ale przede wszystkim granicy własnego "ja". Jest tu ten moment, w którym miłość lub przywiązanie stają się zagrożeniem dla istnienia, a jedynym ratunkiem jest postawienie bariery ("nie podchodź"). Jest w tym tekście smutek, ale jest też ogromna siła decyzji. Najbardziej podoba mi się ostatnie zdanie: „nie chcę już być bardziej twoja” - brzmi  jak akt ratowania własnego życia i tożsamości. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...