Ciche zgony

[JakubK]

Raz z miłości,
raz ze wstydu,
dwa razy po cichu,
tak że nawet nikt nie zauważył.

 

Raz w kuchni nad ranem,
kiedy lodówka świeciła
jak jedyna życzliwa rzecz na świecie.

 

Raz w autobusie,
między obcymi kurtkami
i zapachem mokrej wełny.

 

Raz od jednego zdania,
powiedzianego spokojnie,
jakby nie mogło niczego zniszczyć.

 

I jeszcze kilka razy
w miejscach całkiem zwyczajnych,
przy bankomacie,
na przejściu dla pieszych,
podczas wybierania pieczywa
w zbyt jasnym sklepie.

 

Człowiek nosi te śmierci w sobie
warstwami,
jak stare paragony
w kieszeniach zimowego płaszcza.