Piaski ruchome

[Kuba Maryszczak]

 

Postrach sieją –

    ruchome piaski!

Krzycz zanim zwieją -

o pomoc twe wrzaski.

 

Biada ugrzęźniętemu,

po pas w srogim piachu 

Co sypie lawiny strachu;

Na pewną śmierć wziętemu,

On zaś milczy.

 

Co sił niechaj woła,

Aż odsiecz przybędzie!

Kto rękę poda przybłędzie

Kiedy piasek go schował,

a On w milczeniu trwa.

 

Postrach sieją –

    ruchome piaski!

Krzycz zanim zwieją -

o pomoc twe wrzaski.

 

Rozgląda się i główkuje;

Cóż tu zrobić należy,

gdy po pas już w grobie leży

i z wolna do piekła wkopuje,

Ni słowem piśnie.

 

Kłody się chwyta -

ta zaś zapada,

a na każdym kroku zdrada

lecz o pomoc nie spyta; 

Milczy wciąż twardo.

 

Postrach sieją –

    ruchome piaski!

Krzycz zanim zwieją -

o pomoc twe wrzaski.

 

Już siły swe traci,

choć mężnie to znosi;

Już ku niebu głowę wznosi

Tam - do swoich braci,

Którzy również milczeli…

 

Kiedy łezki strumień szepcze,

iż się zrobić nic nie dało

Kiedy piach przykryje ciało,

On zaś wzrokiem drepcze –

po ścieżce ciszą usłaną.

 

Postrach sieją –

    ruchome piaski!

Krzycz zanim zwieją -

o pomoc twe wrzaski.

 

Wtem dostrzega gałąź młodą,

co się skryła przed nim chytrze

Gorzkie łzy nadzieją wytrze –

była tuż nad jego głową, 

Przerywa milczenie.

 

Parska lekko śmiechem,

iż nie dostrzegł jej u góry;

Na nic były męki, trudy 

I z najszczerszym uśmiechem,

Wygrzebuje z piachu.

 

Już mu nie wrogie –

    ruchome piaski,

Bo spokój i zdrowie -

cenniejsze niż wrzaski.

 

Nagle za drzewem dostrzega,

obóz pełni ludzi;

Kiedy sam się miotał, trudził -

na ich pomoc nie czekał,

słowa nie wydusił.

 

On zaś się tym nie przejmuje,

choć i tuzin do pomocy –

mogło rąk swych użyć mocy;

Nic nie wiedział – nie żałuje, 

a wystarczyło krzyknąć…

 

Już mu nie wrogie –

    ruchome piaski,

Bo spokój i zdrowie -

cenniejsze niż wrzaski.

 

Spokojnym jest ten,

co ujrzawszy oczy kata

Kiedy inni w tarabany bili

On z grobowca pieśń triumfalną zagrał,

Na strunach swego milczenia.

 

Po cóż się trudzić? – ktoś zapyta

Wpierw niech sobie wyobrazi 

co by zrobił człek poddany,

Kiedy pusty las mu dany

A piach go za nogi chwyta…

 

Zaś on jest tym – kto za wcześnie nadzieję swą stracił.

 

Temu nie straszne – 

    ruchome piaski

Kto krzyki i wrzaski

    na koniec zachował.

[Nata_Kruk]

 

@Kuba Maryszczak... trochę stylizowany, ale treść wyraźna i od razu.. przeszedł mi do głowy utwór,

w wykonaniu Stana Borysa.

Treść pozwala się zadumać.

[Kuba Maryszczak]

@Nata_Kruk Bardzo doceniam przytoczenie tego pięknego dzieła, gdyż nie znałem go wcześniej. Ale myślę, że jest na prawdę trafne; więc można powiedzieć, iż ta osoba tonąca w milczeniu w piaskach jest jak ten na dnie popiołu diament, dziękuję.