Utwór odkrywa dwie twarze człowieka: tę poetycką
i tę ludzką. Można go – choć wcale nie trzeba – interpretować jako dwie natury jednego bytu lub relację między nadawcą a milczącym odbiorcą (podmiotem a bohaterem lirycznym). Absurd polega na tym, że emocji nie zneutralizuje się odświeżaczem; w tym tkwi największa siła wiersza
i zarazem największa słabość człowieka:)