Ona

[SKINI]

Ona.

Z gwiezdnego pyłu wykreowana, nagłym wybuchem energii scalona.

Przez poruszyciela z nicości scenerii za rękę wyprowadzona.

Wobec kosmicznej przestrzeni obrazem symetrii, gwiazda z pustki narodzona.

W akcie astralnej misterii, na obraz celestialnego dzieła starannie wytworzona.

Przez stwórcę sekretami złotego podziału naznaczona.

W wir egzystencji nagle do ogrodu wrzucona.

Ona.

Szóstego dnia, cudnie z żebra Adama ulepiona.

Jakże harmonijnie, z dokładnym detalem stworzona.

Uszyta wieczystą nicią, z pomocą niebiańskiego wrzeciona.

Córa świata, ludzkim pierwiastkiem z uczuciem natchniona.

W sadzie boskim za bzdurę wieki temu potępiona.

Jej nowy dom - tajemnica, przeze mnie w tym skrawku słowem ujawniona.

Ona.

Od kształtu Wenus jak gdyby akademickim pędzlem nakreślona.

W antycznych odcieniach, czystą falą na brzeg pianą wyniesiona.

W bezładzie tak tkwiła, bez szat, obnażona.



Czekając na impuls, chwilę - wobec krążących kupidynów nieco speszona.

Nagle w słoneczne promienie została jej anielska faktura wpleciona.

Inicjując przeobrażenie córy w matkę - naturę, ówcześnie niepokojem przepełniona.
 

Bosymi stopami grunt pod swoje ostateczne łoże przygotowała.

Kwiecisty charakter ogrodu wbrew woli boskiej zachowała.

Z wewnętrznym spokojem i ulgą na Ziemi się rozkładała.
 

Wyprężona zmysłowo, formowała z rozkoszą gładkie łąki.

Zagłuszając nawet ostry świst kniei, gdy pękały eufonicznie pąki.

Pełen ozów i kemów, krajobraz różnorakimi formami upstrzony.

Na Marsowy fragment wyczekując ze wzgórza Palatynu ambony.
 

W wieku gotowości, nadszedł. Twardym budulcem skonstruowany.

Ich fuzji towarzyszył polifoniczny zgiełk, dotąd nigdzie niespotykany.

Na szczycie zaczerpnął z nieskończonego kielicha, architekt zdyszany.
 

Gdy w akcie uniesienia chwytała jego łuki napięte, wyprostowane.

Rozdrgany liść obrastał scalone akwedukty cegłą zbudowane.

Owa euforyczna chwila w czasie omal zatrzymana.

Wiecznym echem w historii, jako koloseum ery zapamiętana.