Historia edycji

stoisz ze swoim 

plakatem „No War!!!” -  

usprawiedliwieniem tego, czego

uniknąć się już nie da.

wojnie nie można postawić tamy: 

jak jaskrawa krew cieknąca z tętnicy rozerwanej - 

płynie wartko, pozbawia

sił i życia, 

wkracza do naszych miast

zbrojnymi grupami,

które rozprasza po ogródkach ogień wroga,

jak zabójcze kulki rtęci, których już nie można 

pozbierać ani zwrócić, tylko 

zlokalizować i zneutralizować,

jak tych cywili: menedżerów, urzędników, informatyków, studentów, których 

nic nie przygotowało do walk miejskich; ale wojna uczy

na gorąco, na boleśnie

znajomym terenie: najpierw 

do WOT idą ci z wojskowym przeszkoleniem, potem nawet

ci, którzy bili się tylko w Hearts of Iron czy World of Tanks, a na koniec

krótki kurs przygotowywania wybuchowych koktajli 

prowadzony przez zaprzyjaźnionego barmana.
w klubie obok

śpią dzieci, dzieci płaczą, rodzą się dzieci, w świecie

chwilowo niezdatnym do spożycia, 

na podwórku, placu zabaw

gotują przeciwpancerne jeże i

nalewają zabójcze „koktajle”
według starej rodzinnej receptury

całe rodziny, które na nowo odkryły uroki

rodzinnej rozmowy i

skoordynowanej pracy zbiorowej –

wojna skraca dystans - między

jednym człowiekiem a drugim, narodzinami i śmiercią, 

tym, czego nigdy nie chcieliśmy – i tym,

do czego okazaliśmy się 

zdolni –

mamo, odbierz – prosi

dziewczyna, o drugiej w nocy,

w piwnicy wieżowca, 

uparcie i głucho, wciąż nie chcąc uwierzyć, że
 
mama jest poza zasięgiem, w dzielnicy, gdzie wielka płyta

złożyła się jak domek z kart
po zmasowanych nalotach, 

gdzie dopiero wczoraj

telekomunikacyjne wieże

przestały się komunikować, 
gdzie świat się rozdarł

na przed wojną i po.

wzdłuż nierównych krawędzi
twojego plakatu 

krzyczącego „No War!!!”, 
który 

zaraz wyrzucisz do
  
kosza na śmieci, 

w drodze do 

domu z protestu, rosyjski poeto:

wojna zabija rękami obojętnych,

a nawet 

letnich zwolenników.

stoisz ze swoim 

plakatem „No War!!!” -  

usprawiedliwiającym to, czego

uniknąć się już nie da.

wojnie nie można postawić tamy: 

jak jaskrawa krew cieknąca z tętnicy rozerwanej,

płynie wartko, pozbawia

sił i życia, 

wkracza do miast zbrojnymi grupami,

które rozprasza po ogródkach ogień wroga,

jak zabójcze kulki rtęci, których już nie można 

zebrać ani zwrócić, tylko  zlokalizować i zneutralizować,

jak tych cywili: menedżerów, urzędników, informatyków, studentów, których 

nic nie przygotowało do walk miejskich; ale wojna uczy

na gorąco, na boleśnie znajomym terenie: najpierw 

do WOT idą ci z wojskowym przeszkoleniem, potem nawet

ci, którzy bili się tylko w Hearts of Iron czy World of Tanks, a na koniec

krótki kurs przygotowywania wybuchowych koktajli 

prowadzony przez zaprzyjaźnionego barmana.
w klubie obok

śpią dzieci, dzieci płaczą, rodzą się dzieci, w świecie

chwilowo niezdatnym do spożycia, 

na podwórku, placu zabaw gotują przeciwpancerne jeże i

nalewają zabójcze „koktajle”
według starej rodzinnej receptury

całe rodziny, które na nowo odkryły uroki

rodzinnej rozmowy i

skoordynowanej pracy zbiorowej –

wojna skraca dystans - między

jednym człowiekiem a drugim, narodzinami i śmiercią, 

tym, czego nigdy nie chcieliśmy – i tym,

do czego okazaliśmy się 

być zdolni –

mamo, odbierz – prosi

dziewczyna,

o drugiej w nocy, 
w piwnicy wieżowca, 

uparcie i głucho, wciąż nie chcąc uwierzyć, że
 
mama jest poza zasięgiem, w dzielnicy, gdzie

wielka płyta

złożyła się jak domek z kart

po zmasowanych nalotach, 

gdzie dopiero wczoraj

telekomunikacyjne wieże przestały się komunikować, 

gdzie świat się rozdarł

na przed wojną i po.

wzdłuż nierównych krawędzi
twojego plakatu 

krzyczącego „No War!!!”, 

który zaraz wyrzucisz do
  
kosza na śmieci, 

w drodze do 

domu z protestu, rosyjski poeto:

wojna zabija rękami obojętnych, a nawet 

letnich zwolenników.

stoisz ze swoim 

plakatem „No War!!!” -  

usprawiedliwiającym to, czego

uniknąć się już nie da.

wojnie nie można postawić tamy: 

jak jaskrawa krew cieknąca z tętnicy rozerwanej,

płynie wartko, pozbawia

sił i życia, 

wkracza do miast zbrojnymi grupami,

które rozprasza po ogródkach ogień wroga,

jak zabójcze kulki rtęci, których już nie można 

zebrać ani zwrócić, tylko  zlokalizować i zneutralizować,

jak tych cywili: menedżerów, urzędników, informatyków, studentów, których 

nic nie przygotowało do walk miejskich; ale wojna uczy

na gorąco, na boleśnie znajomym terenie: najpierw 

do WOT idą ci z wojskowym przeszkoleniem, potem nawet

ci, którzy bili się tylko w Hearts of Iron czy World of Tanks, a na koniec

krótki kurs przygotowywania wybuchowych koktajli 

prowadzony przez zaprzyjaźnionego barmana.
w klubie obok

śpią dzieci, dzieci płaczą, rodzą się dzieci, w świecie

chwilowo niezdatnym do spożycia, 

na podwórku, placu zabaw gotują przeciwpancerne jeże i

nalewają zabójcze „koktajle”
według starej rodzinnej receptury

całe rodziny, które na nowo odkryły uroki

rodzinnej rozmowy i

skoordynowanej pracy zbiorowej –

wojna skraca dystans - między

jednym człowiekiem a drugim, narodzinami i śmiercią, 

tym, czego nigdy nie chcieliśmy – i tym,

do czego okazaliśmy się 

być zdolni –

mamo, odbierz – prosi

dziewczyna,

o drugiej w nocy, 
w piwnicy wieżowca, 

uparcie i głucho, wciąż nie chcąc uwierzyć, że
 
mama jest poza zasięgiem, w dzielnicy, gdzie

wielka płyta

złożyła się jak domek z kart

po zmasowanych nalotach, 

gdzie dopiero wczoraj

telekomunikacyjne wieże przestały się komunikować, 

gdzie świat się rozdarł

na przed wojną i po.

wzdłuż nierównych krawędzi
twojego plakatu 

krzyczącego „No War!!!”, 

który zaraz wyrzucisz do
  
kosza na śmieci, 

w drodze do 

domu z protestu, rosyjski poeto:

wojna zabija rękami obojętnych, a nawet 

letnich zwolenników.

stoisz ze swoim 

plakatem „No War!!!” -  

usprawiedliwiającym to, czego

uniknąć się już nie da.

wojnie nie można postawić tamy: 

jak jaskrawa krew cieknąca z tętnicy rozerwanej,

płynie wartko, pozbawia

sił i życia, 

wkracza do miast zbrojnymi grupami,

które rozprasza po ogródkach ogień wroga,

jak zabójcze kulki rtęci, których już nie można 

zebrać ani zwrócić, tylko  zlokalizować i zneutralizować,

jak tych cywili: menedżerów, urzędników, informatyków, studentów, których 

nic nie przygotowało do walk miejskich; ale wojna uczy

na gorąco, na boleśnie znajomym terenie: najpierw 

do WOT idą ci z wojskowym przeszkoleniem, potem nawet

ci, którzy bili się tylko w Hearts of Iron czy World of Tanks, a na koniec

krótki kurs przygotowywania wybuchowych koktajli 

prowadzony przez zaprzyjaźnionego barmana.
w klubie obok

śpią dzieci, dzieci płaczą, rodzą się dzieci, w świecie

chwilowo niezdatnym do spożycia, 

na podwórku, placu zabaw gotują przeciwpancerne jeże i

nalewają zabójcze „koktajle”
według starej rodzinnej receptury

całe rodziny, które na nowo odkryły uroki

rodzinnej rozmowy i

skoordynowanej pracy zbiorowej –

wojna skraca dystans - między

jednym człowiekiem a drugim, narodzinami i śmiercią, 

tym, czego nigdy nie chcieliśmy – i tym,

do czego okazaliśmy się 

być zdolni –

mamo, odbierz – prosi

dziewczyna,

o drugiej w nocy, 
w piwnicy wieżowca, 

uparcie i głucho, wciąż nie chcąc uwierzyć, że
 
mama jest poza zasięgiem, w dzielnicy, gdzie

wielka płyta

złożyła się jak domek z kart

po zmasowanych nalotach, 

gdzie dopiero wczoraj

telekomunikacyjne wieże przestały się komunikować, 

gdzie świat się rozdarł

na przed wojną i po.

wzdłuż nierównych krawędzi
twojego plakatu 

krzyczącego „No War!!!”, 

który zaraz wyrzucisz do
  
kosza na śmieci, 

w drodze do 

domu z protestu, rosyjski poeto:

wojna zabija rękami obojętnych, a nawet 

letnich zwolenników.

stoisz ze swoim 

plakatem „No War!!!” -  

usprawiedliwiającym to, czego

uniknąć się już nie da.

wojnie nie można postawić tamy: 

jak jaskrawa krew cieknąca z tętnicy rozerwanej,

płynie wartko, pozbawia

sił i życia, 

wkracza do miast zbrojnymi grupami,

które rozprasza po ogródkach ogień wroga,

jak zabójcze kulki rtęci, których już nie można 

zebrać ani zwrócić, tylko  zlokalizować i zneutralizować,

jak tych cywili: menedżerów, urzędników, informatyków, studentów, których 

nic nie przygotowało do walk miejskich; ale wojna uczy

na gorąco, na boleśnie znajomym terenie: najpierw 

do WOT idą ci z wojskowym przeszkoleniem, potem nawet

ci, którzy bili się tylko w Hearts of Iron czy World of Tanks, a na koniec

krótki kurs przygotowywania wybuchowych koktajli 

prowadzony przez zaprzyjaźnionego barmana.
w klubie obok

śpią dzieci, dzieci płaczą, rodzą się dzieci, w świecie

chwilowo niezdatnym do spożycia, 

na podwórku, placu zabaw gotują przeciwpancerne jeże i

nalewają zabójcze „koktajle”
według starej rodzinnej receptury

całe rodziny, które na nowo odkryły uroki

rodzinnej rozmowy i

skoordynowanej pracy zbiorowej –

wojna skraca dystans - między

jednym człowiekiem a drugim, narodzinami i śmiercią, 

tym, czego nigdy nie chcieliśmy – i tym,

do czego okazaliśmy się 

być zdolni –

mamo, odbierz – prosi

dziewczyna,

o drugiej w nocy, 
w piwnicy wieżowca, 

uparcie i głucho, wciąż nie chcąc uwierzyć, że
 
mama jest poza zasięgiem, w dzielnicy, gdzie

wielka płyta

złożyła się jak domek z kart

po zmasowanych nalotach, 

gdzie dopiero wczoraj

telekomunikacyjne wieże przestały się komunikować, 

gdzie świat się rozdarł

na przed wojną i po.

wzdłuż nierównych krawędzi
twojego plakatu 

krzyczącego „No War!!!”, 

który zaraz wyrzucisz do
  
kosza na śmieci, 

w drodze do 

domu z protestu, rosyjski poeto:

wojna zabija rękami obojętnych, a nawet 

letnich zwolenników.