Asymetria bólu

[Mitylene]

Drgająca struna

łabędzi śpiew

i tętniący gniew.

 

Za oknem dzień

wyczekuje zbawienia wieczoru

o zapachu szkarłatu i czerni.

 

Wije się wstęgą ból

porośnięty mchem

i milczącym echem.

 

Dozgonna śmierci

dodaj mi skrzydeł!

 

Autor fotografii: Mirela Lewandowska

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[violetta]

@Mitylene twój zachód słońca żyje, wije się:)

[Mitylene]

@violetta dokładnie tak, fotografując go odnosiło się wrażenie, że " płynnie się porusza", wręcz faluje:)

[violetta]

@Mitylene umiesz łapać chwile:)

[Mitylene]

@violetta łapię dopóki jeszcze jest mi dane...

[Berenika97]

@Mitylene

 

Niesamowite jak łączysz tu sprzeczności - ból i piękno, ciszę i gniew, śmierć i lot.

„Łabędzi śpiew" jako symbol końca nadaje całości elegijny, ale zarazem buntowniczy charakter.

 

Czy „dozgonna śmierć" to przekleństwo czy jedyna pewność, która paradoksalnie wyzwala? - to zostawiasz otwarte ..  Świetnie! 

 

Niezwykłe jest to zdjęcie - zachwyca nie tylko płynnością, ale barwami. 

[Mitylene]

@Berenika97 życie przeplata się takimi sprzecznościami. Ból, szczęście, łzy, radość, nostalgia, nadzieja, brak perspektyw itd. Być może tylko "dozgonna śmierć" jest wybawieniem od życia w takim " zawieszeniu sprzecznych uczuć i emocji"...Dzięki za czytanie :)