Tutaj jest mi łatwo

[Perykles]

Pamiętam ogień na obrzeżach wiosny 
Dający się odczuć jako owoc
Brzemię pięknych krzaków 
Krzyk oddalającego się obrazu 
Traktowanie Ziemi niczym postać żebra 

 

Wywołuję efekt całokształtu 
Niosę z oddali sen zimy 
Stracone smaki śliny 
W straconych smakach lśnimy 
Czasem tylko przesiadując na obrazach 

 

W wolności wyginamy ciało 
W przedłużeniu czujemy lęk 
Konkret w naszym jeziorze dni pijemy 
Także strach zamienia nas w kwiaty 

 

Neony oblicz religijnie umartwione 

Tutaj przedłużone są tylko hasła 
Wir wokół niesionych starć 
W ręce trzymam w ręce blask mam

 

Dla innych to często tylko żart 

Ten teologiczny wymiar prawd 

Nachodzi mnie gdy śpię 
Filozofia to nagły zryw i śpiew 

 

Jak masz coś cennego to to pokaż 
Nieumiejętności mówimy nie 

Widmo-woal uczynków raczej nieomylne 
Tak przecież zaciemniona oczywistość 

 

Snu nie pokonasz sen się w Boga 
Przemienia niczym pies 
Wieloryb lodu uśmiecha się lis 
Także koty, płoty uzdrawiają spragniony las 
 

[Na liniach czasu]

@Perykles Podoba mi się pierwsza zwrotka ;)