Historia edycji

Ja pośród wszystkich, ja całkiem sama puste butelki, potłuczone serca w bezkresnym łóżku noce nieprzespane Płynne trucizny w trzęsącej się ręce   Spójrz na mnie proszę, dostrzeż mnie, pokochaj będę kim kurwa tylko zechcesz, powiedz Możemy gnić razem w alchemicznych prochach albo spijać wino z niedomkniętych powiek   Wylejmy na rany resztki tej trucizny Niech pali do kości, niech zatrze wspomnienia Na szkle i na ciele pozostają blizny I chociaż to boli jest warte cierpienia   W magicznych oparach duśmy swoje myśli Zatrzymam sekundy by czas nam nie minął Mogę być fantazją która Ci się przyśni Tylko Ty nie odejdź gdy skończy się wino   Toksynami pachną ponure poranki Sloneczne promienie parzą nagie ciało Ciężką ręką sięgam do wczorajszej szklanki Ciebie przy mnie nie ma, dla Ciebie to mało

@Rafael Marius zatoki to długi proces:) leki chyba lepsze, choć to nie antybiotyki:)

@.KOBIETA. W miejskim siedlisku    2+ "salon". W wiejskiej "rezydencji", w sumie będzie 6 pokoi (living 35 m2), 2 łazienki i kuchnia 12m2. Chyba muszę sobie znaleźć jakąś partnerkę - z rozsądku. Albo wszędzie automatyzacja/ robotyzacja. Jednak roboty nie karmią feromonami :-(

@Berenika97 konto, to byłoby za proste...mogłaby odejść z innym. Pozdrawiam:)  

@violetta Może Ci się polepszy na czas. Tego życzę.