„Na niebie, na błękitnym”

[Chiron]

Kołują ptaki wysoko na niebie

Na błękitnym, spadają to wznoszą

Frywolne jak dzieci w przedszkolnej zabawie

Nieskalane jak welon co za panną niosą

 

Zdaje się nie ma przywódcy ni reguł

W tym tańcu znaczonym przypadkiem

To jak by sam Stwórca i Diabeł

Przy szachach spotkać się mieli ukradkiem

 

Na dziś gra skończona już jak się zdaje

Zniknęły ptaki, niebo takie czyste

Dzień koronę i berło z wolna nocy oddaje

Ni śladu po tańcach, zabawie, igrzyskach...

[Gosława]

@Chiron śpiewa mi się ten wiersz 

Oj śpiewa 

Bardzo mi się podoba 

[Berenika97]

@Chiron

 

Podoba mi się  - od lekkości i frywolności, przez metafizyczne napięcie środkowej strofy, aż po wyciszenie na końcu .

Zestawienie Stwórcy z Diabłem przy szachach to mocny obraz, i dobrze,że nie ma rozstrzygnięcia partii. 

[Chiron]

Ładnie mnie oceniliście... dzięki...

[aff]

Ładny ten wiersz. Może to jakieś stado przed odlotem. Albo o poranku, czasem na przykład gołębie tak rano kołują dla rozprostowania skrzydeł i naraz ich tyle.

W tych niewidocznych dla ludzi wirach żaden się nie zderzy ze sobą jak ludzie. Pzdr

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.