Oleńka

[Anton_Borowicz]

Oleńka 

 

Niewiele chce powiedzieć, w tej co zakochany 

Jestem, bo często mówię, panna wierzy szczerze 

Zaś Wam teraz wyjawię, skarb to niezrównany, 

Lico gładkie, a włosy - hebanu przymierze. 

Wzrok ma iście książęcy, może z Aleksandry? 

Ród jej dumny, omija kłamstwa i meandry. 

A ja to jest Mikołaj, za żonę ją bierze! 

 

I powiem ja Wam teraz, jak to Pan Bóg ludzi 

Wiążę mocno, przed ołtarz potem wiedzie parę. 

Młodzi my, więc w nas miłość wyobraźnię budzi, 

Człowiek wczoraj nieżywy, dziś dba o swą wiarę, 

Mą wiarą jest ta miłość, co ci w słowie nie zginie, 

I ślubuję jej stałość w wspólnej nam godzinie, 

Więc zaś dumnie wypełnię obietnicy miarę. 

 

Krew po palcach mi spływa, krew na papier kapie, 

Ale przestać o niej nie potrafię, o niej opowiadać. 

Aleksandra jedyna – to sen, sen na jawie, 

Mój przyjaciel najlepszy, jak z chłopem pogadać, 

Zaś gdy pisać przestaję, bo armaty grzmią, 

Muzy wszystkie wtem milkną, choć jedna ich panią 

Ona jest, ona Muz królową, działa kończą władać. 

 

W kurzu i w pyle pałac, łzą cegły zbryzgane, 

Nic więcej dać nie mogłem, panna zagościła. 

A wraz z nią przyszli majstrzy, ściany zapomniane, 

Lecz panna nie czekała, pędzlem zaś rządziła. 

Gdy ściany blask zyskały, chciała gospodyni 

Męża znaleźć, co Bogu dzięki za Nią czyni, 

Bo miłość w tym pałacu, życie obudziła. 

 

Zbudziła mnie i płacze, kresu się boimy, 

Miłość ją przerażała, mnie nie - choć zmęczony. 

I pocieszam mą pannę, łzy przez dotyk znikły. 

Rozumiem doskonale, uczuciem dręczony 

Byłem, więc całkiem szczerze, płaczemy zaś razem, 

Nasz strach dobiega końca, gdy ciało tknie z ciałem. 

Może to miłość trudna - człowiek jest spełniony. 

 

Opowiadałem pannie, jak kiedyś to żyłem, 

Jak dotyk zaciśnięty - w pięść - serce wydzierał. 

Jak łzy zawsze spływały, gdy poniżan byłem, 

Jak strach do życia zmuszał, życie mi zabierał, 

Panna wojsko zwołała, łotewskich to strzelców, 

By pałacu nam strzegli, po sam koniec wieków. 

Znów panna zaskoczyła - z niej taki generał! 

 

Pałac niezwyciężony, wokół niego rośnie 

Ogród przepiękny, miłość Boża go otacza, 

Bóg ogrodem przysługę czyni dzisiaj wiośnie. 

Dowód na to jest jasny - miłości wystarcza, 

By pałace wciąż wznosić, być niepokonanym, 

By świat dobrze sam pojąć, pannie być dojrzałym. 

Żegnajcie moi mili - spóźnień nie wybacza!