lubię patrzeć ...

[andrew]

lubię patrzeć 

jak bawisz się ze słońcem 

 

myśli przebierasz 

jak ziarna do siewu 

ptakom 

rzucasz spojrzenie 

na mnie zerkasz 

w ciszy kwitną kwiaty 

otwarte okno 

spogląda w dal 

slyszy szum tramwaju 

 

jeszcze niedawno 

wartko płynęły słowa 

dziś 

 

dziś 

ich wiele nie potrzeba 

każdy świt 

wstaje myśląc 

o zmierzchu 

 

lubię patrzeć 

jak bawisz się ze słońcem 

 

4.2026 andrew 

 

Edytowane 15 godzin temu przez andrew (wyświetl historię edycji)

[viola arvensis]

@andrew jaki piękny, liryczny obrazek :)

[andrew]

@viola arvensis

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Nata_Kruk]

@andrew... ostatni wers.... "zerkając na mnie".... moim skromnym zdaniem, zupełnie niepotrzebny.

tzw... 'reszta'.. liryczna, po prostu... :)

Miłego wieczorku.

[Berenika97]

@andrew

 

To piękny wiersz, subtelny.  Bardzo podoba mi się, że ta bliskość nie krzyczy - po prostu jest, jak otwarte okno i szum tramwaju w tle.

 

 

 

[andrew]

@Nata_Kruk

Już usuwam. 

Chciałem być ważny.

 

Pozdrawiam serdecznie

Miłego wieczoru

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Berenika97

[Aleksander Hoorn]

@andrewJak ja bym chciał się do tego doczepić! Że taki banalny obrazek, że to wszystko już było (w poezji): cisza, kwiaty, świt, zmierzch, ptaki.

 

Coś jednak ten wiersz wyróżnia.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Chociażby ukryta w powyższej metaforze spokojna mądrość osoby świadomej swojej mocy, która nie trwoni energii na rzeczy niepotrzebne i potrafi zapanować nad swoim wewnętrznym chaosem. Tym samym dokonuje wyboru tylko tego, co służy rozwojowi i wzrostowi.

 

 

Odkrycie wagi słów implikuje rozwagę w ich używaniu.

 

 

Świadomość związków przyczynowo-skutkowych prowadzi do konstatacji,  że nie można tracić z oczu dalszej perspektywy, niż przygodna, nawet najbardziej fascynująca tymczasowość.

 

Zabawa ze słońcem nie jest płochością. Nadajesz jej rangę akceptacji świata, pozbawionej projektowania na niego swoich cieni; staje się przemyślanym oddaniem się w ręce naturalności i niezmąconej szumem emocjonalnych dygotów pogody ducha.

 

AH

 

 

 

 

Edytowane 1 godzinę temu przez Aleksander Hoorn (wyświetl historię edycji)

[andrew]

@Aleksander Hoorn

Och, dzięki. 

Banały,one mnie cieszą w codzienności, w wierszu raczejniewszystkich.

Piszę i trochę dla siebie. 

Jesteś super wyrozumwyry.

To dziś ...

Pozdrawiam serdecznie 

Miłego dnia 

 

@Berenika97

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.