Dwa Oblicza

[Intersubiektywny]

Niebo rozbłysło światłem słońc wszystkich

światłem liści wiosennych 

i pierwiastków chłodem

Wtenczas odbyły się sprzeciwu czystki

Ulice zapełnione dobroci odorem

 

Te dzieci co bez godności wydane

zostawiły jedynie dłonie ucałowane

słonymi łzami

 

Nagle znikąd Szkarłat ławkę oblekł

Sycząc i skomląc,bez przerwy,na raz

Nikt na nią nie spojrzał,nie podszedł

A ogień Szkarłatu już prawie zgasł

 

już

dycha

 

już 

skwierczy

 

już 

gorąc go zmywa

 

Zostały już prawie same kości

A On tylko szepnął:Wolności...

Edytowane 11 godzin temu przez Intersubiektywny (wyświetl historię edycji)

[Berenika97]

@Intersubiektywny

 

Ta środkowa część - "już dycha, już skwierczy" - oddaje gaśnięcie. Bardzo ciekawy kontrast - ulice pełne "dobroci odorem", a nikt nie podchodzi.

Mocno napisane, szczególnie to ostatnie słowo.