Piosenka dla robotników rzeźni

[JakubK]

Robotnicy rzeźni
mają ręce we krwi.
Robotnicy rzeźni
muszą wyjść o świcie,
żeby wrócić o zmierzchu.

 

Żeby zjeść obiad,
żeby zasnąć przy stole
i obudzić się w nocy
i czuć, że nadal śmierdzi.

 

Robotnicy rzeźni
nie myślą o niczym,
tylko o rzeźni
i o śmierdzących rękach.

 

I o dziewczynie,
której nigdy nie pokochają
i o tym, jak pachnie świeżo wyprane
prześcieradło w jej łóżku.

 

Robotnicy rzeźni
śnią o rzeźni.
Wszystko jest rzeźnią.

[szyba płacz]

bardzo ciekawy jest ten motyw; robotnicy pracujący z mięsem zabierają pracę do domu w sposób olfaktoryczny (i nie tylko; oprócz zapachu w nozdrzach i na ubraniach, zostaje też dźwięk zwierząt i maszynerii w uszach). też o tym ostatnio pisałem, najpierw w pracy magisterskiej, a potem, z inspiracji nią, w opowiadaniu o pracowniku przetwórni drobiu. dobry wiersz, skłania do zadania pytań o warunki pracy, relacje praca-człowiek-społeczeństwo, alienacje robotnika itp :)