Nie nadążając za śmiercią

[Benjamin Artur]

    Mała dziewczynka w białej sukience idzie pospiesznie drogą. Trzyma przed sobą krzyż.

— Kim jesteś? — zapytałem.

— Jestem śmiercią — odpowiedziała, nie zwalniając kroku.

— Jak to możliwe, że nie mogę za tobą nadążyć?! — zawołałem. — Czy mogłabyś się na moment zatrzymać?

— Nie mogę — rzuciła przez ramię. — Kiedyś zapewne do mnie dojdziesz.

— Jak to jest? Przecież jestem dorosły, a ty jesteś mała. Powinienem kroczyć z tobą.

    Zamyślony, próbowałem wymyślić sposób, by dotrzymać małej kroku. Fajnie by było przecież tak iść. Razem ze śmiercią.