no to pij...

[Achilles_Rasti]

życie to żart?

 

tylko czemu nie śmieszy

pętla się zaciska

ale to nie koło

 

wstajesz

musisz?

 

czy już zapomniałeś
że chciałeś

 

patrzysz

i już wiesz

 

kawa stygnie

 

nic się samo
nie zmieni

 

no to pij

Edytowane 14 godzin temu przez Achilles_Rasti (wyświetl historię edycji)

[Aleksander Hoorn]

@Achilles_Rasti Pozorna prostota powyższego utworu podkreśla gęstość jego niejawnego przekazu, który ma charakter quasiterapeutyczny. Zastosowanie dialogowej formy wprowadza dynamikę i sprawia, że czytelnik/odbiorca odgrywa podwójną rolę. Może być obserwatorem zmagań podmiotu lirycznego ze swoją egzystencjalna inercją, a zarazem zostaje zaproszony do konfrontacji z własnym poczuciem marazmu, poddany bezpośrednio sile oddziaływania komunikatu.

 

Końcówka wskazuje, że zawsze istnieje wyjście z zaklętego kręgu bezsilności. Poranna kawa staje się symbolem materii, uruchamiającej poczucie kontroli nad czasem i przestrzenią. Prawdziwym zwycięstwem nad "nie chce mi się/ bo życie mnie przeczołgało" jest prosty, aktywny gest, stanowiący świadectwo odzyskania woli i sprawstwa.

 

AH

[Berenika97]

@Achilles_Rasti

 

W wierszu ukazany jest cały ciężar egzystencjalnego marazmu. W stygnącej kawie i braku sił, by wstać, kryje się największy tragizm. Puenta "no to pij" brzmi jak wyrok, od którego nie ma ucieczki - zostaje tylko nieuchronne zacieśnianie się matni. Bardzo poruszający tekst.

[Nata_Kruk]

Kim nie byłby... @Aleksander Hoorn... zostawił bardzo dobry komentarz. Dołączam.