Papilaryzm

[Florian Konrad]

palcami – w głąb śladu ukłucia. i przesuwam

ku dołowi (uczucie, jakby głaskało się

chropowaciznę kory).

 

drzewo jest umowne i rośnie na płaskowzgórzu,

pod którym rozciąga się sieć kanałów

przełazowych, co wiodą z materii na przestrzał,

po dzikich skrótach. ambiwertycznie tam: trochę

z krzykiem, nieco poniżej słyszalnych tonów

(ileż odczytasz w tym znaczeń, Skarbie!

a w każdym będziesz mogła się zatracić!).

 

opuszki blaszannieją i staję się niewidomym

wiertaczem. paluchami – w głąb języka,

niech zwinie się w rulon!

– robię dziecinnie obraźliwy grymas w kierunku

każdego, kto chce, by skończyło się meandrowanie,

dróżki biegły jedynie prosto.