***

[FaLcorN]

Żyjąc na przeczekanie,

zieleni z głębin powieki.

Ogród pełny jak pamięć..

wody z Jej rzeki.

 

Dzień czekać nie chce, nadchodzi.

Światło scenariusz układa,

abym mógł w nie powrócić,

na ramię mi siada.

 

Szczęście przekwitło nim wzeszło.

Ból pragnie duszę hartować.

Łatwo się wspiera o ciężko.

Słabością jest.. żałować.

 

Słowa mnie proszą na pogrzeb.

Wena most tworzy w niestety.

Czarne przywdzieją komże,

nieudane duety.

 

Poczekam na lepsze jutro.

Obejmę co pozostało.

Pobiję każde lustro,

bo szkieł mi za mało..

 

Pomodlę się, bo jeszcze niesie,

wiara, jak dźwięk w lesie.

I pozostanę w słuchu,

za kroplą szczęścia w okruchu.

[violetta]

Takie przeczekanie to fajne:)

[Poet Ka]

@FaLcorN niesamowite 

[FaLcorN]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Doprecyzuj

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Poet Ka]

@FaLcorN - wiersz 

jest głębokim doznaniem estetycznym. Przypomina najpiękniejsze powidoki życia, w których minione szczęście miesza się z żalem. Kluczowa okazuje się wiara – to ona, wraz z przywołanymi emocjami, rezonuje w tekście, wypełniając przestrzeń lasu i the bottom of the garden. Nie chcę niczego streszczać i rozszyfrowywać, ponieważ jest to przede wszystkim kwestia przeżyć i odczuć. 

 

Edytowane 1 godzinę temu przez Poet Ka (wyświetl historię edycji)