Gdy ptaki migrują o świcie

[onasama]

Całowała K. jesienią

(bo nigdy nie wspominał o matce)

Jej czułe dłonie pachniały ziemią

troskliwie pochowanych kwiatów.

 

I myśli, że wszystko ustalone,

uważnie czyta „Przepis na żonę”

i zupę z młodego szpinaku

(o lekko skwaśniałym smaku).

 

Tymczasem w K. powoli przekreślone:

ta zupa, szyta tkanina na żonę.

Już milczy dłuższą chwilę,

przez lata całe i przez czas przeszły.

 

Posiwiały kwiaty, posiwiały motyle.

Ona wciąż ze swym urazem,

wygląda oknem K. każdym razem

- gdy ptaki migrują o świcie. 

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.