Pierwsza praca

[Benjamin Artur]

Szukam pracy od tygodni. Śpię na kartonie, przykryty starym wełnianym swetrem. Jest zimne, listopadowe popołudnie. Idąc ulicą, trafiam na mały, odręcznie wypisany anons. Karteczka przyklejona jest od wewnętrznej strony knajpianej witryny:

Przyjmę do pracy studentkę/a. Wymagana dyspozycyjność.

Wchodzę do środka, zziębnięty i częściowo przemoczony.

— Czy mogę porozmawiać z osobą decyzyjną w sprawie pracy? — Zapytałem.

— Tak, szefowa jest u siebie. Zaraz ją zawołam — odpowiada drobna dziewczyna o kruczo czarnych włosach i oczach, których źrenice wyglądały jak dwa węgielki.

Po chwili pojawiła się zadbana kobieta, wyglądająca na około trzydzieści parę lat.

— Dzień dobry. Jestem zainteresowany pracą u państwa.

Patrzy na mnie uważnie, mierzy od stóp do głowy.

— Hm… jest pan biały.

— Tak — odpowiadam.

— Jest pan Polakiem? Skąd pan pochodzi? Ile ma pan lat?

— Dwadzieścia trzy. — Zawiesiłem głos na moment. — Z rejonu Małopolski.

— Nie reprezentuje pan żadnej mniejszości? Nie jest pan Ślązakiem? Nie pochodzi pan z Kresów? A może przynajmniej jest pan Kaszubem?

— Nie, niestety.

Krzywi się lekko, wpatrując się we mnie.

— Przychodzą tu tacy prosto z ulicy. Biali jak mąka, do tego czystej krwi Polacy. I co? I chcą od razu dostać pracę. Przecież to niedorzeczne. Jak ja mam wszystkim wam dać pracę? Przecież zaraz wszyscy będą wiedzieć.

Milknie na chwilę, po czym dodaje:

— Nie ma pan jakichś korzeni żydowskich? Niemieckich? Dziadek nie pracował w którejś z francuskich kolonii? Może w Indochinach?

Kręcę głową.

— Nie mogę takiemu jak pan — czystej krwi Polakowi — od razu dać pracy.

— Ale pani jest moją ostatnią deską ratunku — mówię cicho. — Mogę pracować na zmywaku. Albo na zapleczu.

Patrzy na mnie jeszcze raz. Tym razem dłużej. Spod warstwy makijażu przebija się na jej twarzy nieprzyjemny grymas.

— Będzie pan musiał… — urywa. — Gdyby pan nie wyglądał tak biednie. Zawsze miałam słabość do tych smutnych, chłopięcych oczu.

— Kiedy mogę zacząć pracę? — pytam.

— Może pan od jutra rana. Proszę przyjść punktualnie na szóstą.

— Dziękuję pani.

Kiwnąłem głową i wyszedłem.