Nie ma mnie

[niolek]

Pierwsza myśl, gdy je zauważam.

Trzy to liczba nieparzysta,

nie - ja, parzysta - one.

Przyjaźń z nimi równa ściskowi, który łapie mnie jak najmocniej może,

odezwać się słowem nie umiem.

Stoimy w trójkę,

a widzę tą dwójkę, 

oj bardzo ją widzę,

może przesadzam? 

Zerkam na nich analizująco,

żywa rozmowa z ich ust prowadzona, z moich cisza.

Słowa w niej wszystkie dla mnie zrozumiałe,

Polskie i zwyczajne,

ale tej konwersacji nie rozumiem.

O co chodzi? Czy mnie coś ominęło?

Myślę,

bardzo myślę,

nie kontroluję tego.

Mój wzrok skacze po ich twarzach instynktownie.

Obie skupione na sobie w rozmowie,

spojrzenia na mnie raczej nie skierują - podejrzewam mając nadzieję, że jestem w błędzie.

Nie byłam.

Chce pokazać, że tu jestem, próbuje.

One tego nie widzą,

może celowo?

Zaczynam rozumieć,

ja tu nie pasuje.