Czas żołędzi nad Utratą.

[Leszek Piotr Laskowski]

"Czas żołędzi nad Utratą "

Czas żołędzi pluskających,
dojrzałych – tego nie znałem.
Ze starych i pięknych dębów
spadają i pluskają,
więc się zatrzymałem.
Rzek rzadka to ozdoba;
tajemniczy dźwięk ich plusku
mnie zawołał.

Jak kamieniem ciskanym
spadają na wodę,
tworząc lustrzane koła.
Lekko falami płynące
w dorzeczu dębów szumiących,
podkreślają ich urodę.
Widzę las kaczych kuprów,
w wodzie na wpół zanurzonych,
w dnie rzeczki buszujących.

Bezwstydnie nad wodą,
zadkami wystawione,
nas, przechodzących,
ironicznie traktują.
Dęby masywne, dęby piękne,
książęcym dworem pachnące.
Dzieci – żołędzie Utraty –
z miłości gniazd wypadające,
ruszają podbijać te światy.

Płyną z nurtem matki rzeki
niby żaglowce odkrycia,
po nowych pokoleń aprobatę.
I tak w podróży bez końca 
niesione prądem I cieniem,
szukają żyznej przystani.
By kiedyś, w słońca promieniach,
stać się znów dębów koroną –
rzeki wiernymi strażnikami.

Leszek Piotr Laskowski.

[aniat.]

@Leszek Piotr Laskowski Też kiedyś napisałam o żołędziach, ale bardziej lekko. Twój wiersz jest majestatyczny, ale tak pięknie pochylający się nad tym co małe, zwyczajne, a piękne.  Tyle tu wrażliwości i miłości do natury. Bardzo mi się podoba. Pozdrawiam.

[Poet Ka]

@Leszek Piotr Laskowski to jest genialne.

@Leszek Piotr Laskowski no i Utrata...nawiązanie literackie...

Edytowane 30 minut temu przez Poet Ka
zmiana na wielką literę (wyświetl historię edycji)