CZŁOWIEK UTRACONY

[LessLove]

 

Z Raju tobie płaczę,

Czy Cię jeszcze zobaczę

Czy mi powiesz: tak

 

Nie z winy, z miłości

Dałem świat, byś gościł

Ty go wymarzyłeś

To twój własny raj

 

Powiedziałem: idź

Z miłości, nie z gniewu

Niech ten świat twój będzie

Do końca oddechu

 

Twój raj do błądzenia

Do rąk utrudzenia

Do serca studzenia

Do mnie zapomnienia

Byś był i byś wiedział

Więcej niż zrozumiesz

 

Ja na ciebie czekam

Pomagam ci błądzić

Smucić się, radować

Czego tylko pragniesz

Byle byś mnie kochał

 

Ty mnie w księgach stawiasz

W srogą twarz wpotwarzasz

Uzbrajasz po zęby

We władzy arkana

A ja jestem twoja

Matka zapłakana

 

Ja cię podzieliłem,

Byś za mną nie tęsknił

Żebyś w drugim szukał

Byś się z nim połączył

Żebyś życie rodził

 

W bólu i radości

Żebyś sam zbudował

Ten raj godny siebie

W trudzie i sromocie

W radości,  beztrosce

W tęczy tego świata

Który godny nas

 

Swojego nie oddam

W tobie się nie zmieści

Niech wspomnienia pieści

W dni piękne i noce

Niech ci będzie snem

I rajem nęcącym

Za tobą tęskniącym

 

Kochana, kochany

Tyś z miłości dany

Miłości nie żałuj

Starczy jej dla obu

 

Wierzę, wrócisz do mnie

Jak mnie nie zapomnisz

Jak się nie wyrzekniesz

Nie powiesz mi: nie

Ja ci zaufałem

Serce w drogę dałem

Żebyś nie pobłądził

 

Jestem twoją matką

Twoim ojcem jestem

To jest takie proste:

Byłeś. Jesteś. Będziesz.

Po to śmierć ci dałem

Żebyś do mnie wrócił.

 

Jak ja w tobie tęsknię!

                                 

                                  /Kobiecie z Kraju Kusz

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane 57 minut temu przez LessLove (wyświetl historię edycji)

[violetta]

@LessLove w wierszu można się zagubić:)

[LessLove]

@violetta Czyli pogubiłem się? :-(   Zawsze z przyjemnością się odnajduję :-)) 

[violetta]

@LessLove masz dobry wizerunek:)

[LessLove]

Dobry, bo Boży, nie moja wina i zasługa - odpowiadam tylko za własny PR. Ale mam cierpliwość do ludzi i oczekuję tego samego, z życzliwością.

Moim stylem codziennym jest dbałość o własną niedojrzałość/ otwartość, łatwo się dogaduję z "dziećmi od 1 do 40", później/powyżej często okazuję się dla niektórych "niepoważny". Nie poradzę, nie zmienię się. Za to jestem chole*nie... skuteczny w sprawach codziennych i niecodziennych i tu "niepowazność" nikomu nie przeszkadza.

Edytowane 5 godzin temu przez LessLove (wyświetl historię edycji)

[violetta]

@LessLove ja jestem 50+, ale łatwo się dogaduję:)

[Proszalny]

Bóg mający twarz zapłakanej matki to przejmujący obraz. Sprowadzasz sacrum na ziemię i odczarowujesz mit o srogim Jahwe. Wygnał nas przecież z miłości. Chyba nie potrafiłbym tak kochać jak On ;). Z tą śmiercią też pojechałeś. Sama radość i już się śmierci nie boję. Wiersz jest strumieniem świadomości, a Bóg jakby mniej tajemniczy i groźny.

 

Pozdrawiam serdecznie :)

[LessLove]

@violetta Jesteśmy w podobnej grupie wiekowej. Faktycznie reprezentujesz podobne podejście do ludzi i świata. Ja bardziej eksploruję metafizykę, ale nadążam tez za fizyką kwantową, a ostatnio biorę się za wykorzystanie AI dla tworzenia piosenek. Za kilka tygodni to wykorzystam i coś wrzucę :-)

[violetta]

@LessLove jak stworzysz przebój, to sukces gwarantowany:)

[LessLove]

@Proszalny Tam Go odczuwam, tak Go znam. Miałem fizyczne i mistyczne doświadczenie bliskości śmierci. Piszę szczerze: śmierci nie ma. Nie dlatego, że jej nie chcę i chcę pocieszać. Dotknąłem i uwierzyłem, a to był dialog bez słów. Powiedziałem, że chcę wrócić, wróciłem. Ale mam bardzo swobodny/przyjazny  stosunek do śmierci. Asystowałem kilku umierającym osobom, zapewniając - mam nadzieję że przekonująco - że śmierci nie ma i nie powinni się bać, bo przejdą w piękną rzeczywistość, może z niej wrócą (inkarnacja) ale na pewno nie przestaną istnieć i na pewno będą odczuwali wszechogarniające bezrozumne szczęście, kiedy zbliżą się do " światła", bo to było światło, do którego, aż po horyzont zmierzały małe obłoczki światła, jak ja - nic tylko radość, poczucie bezpieczeństwa i coś w rodzaju muzyki/wibracji bez melodii, ale piękne i przyjazne...

@violetta Wyłącznie przeboje :-) Gram na gitarze, śpiewam od zawsze, śpiewałem w nieprofesjonalnej grupie...

Edytowane 5 godzin temu przez LessLove (wyświetl historię edycji)

[violetta]

@LessLove to pięknie:)

[Proszalny]

@LessLove

 

Mam bardziej materialistyczne podejście do tematu. Mózg w chwili śmierci przypomina wybuch supernowej. Ten moment wydaje się człowiekowi trwać bez końca. Dostajemy to, na co zasłużyliśmy - Ty jesteś dobrym człowiekiem. Są także złe emocje i taki człowiek trafia w momencie śmierci do piekła, w którym tkwił za życia. To jest kara i nagroda.

 

wiosenny wieczór

oddala mnie od śmierci

śpiewają kosy

[KOBIETA]

@LessLove

 

odnaleźć raj utracony …

Ponieważ z wielkiej tęsknoty, czasami umieramy :) tak go odbieram…wiersz :) 

 

Kim jest kobieta z kraju Kusz ? Kleopatrą? :) 

 

„Była kobietą niebywałej urody a wtedy, gdy jej urok był właśnie w szczytowym rozkwicie, sprawiała zaiste uderzające wrażenie; ponadto miała czarujący głos a za pomocą swych wdzięków potrafiła zjednać sobie każdego. Skoro patrzenie na nią i słuchanie jej sprawiało ogromną przyjemność, ona sama miała zdolność podporządkowywania sobie każdego, nawet znudzonego miłością człowieka, który najlepsze lata miał już za sobą”.  ( Kasjusz Dion ) 

 

pozdrawiam :) 

 

 

 

[LessLove]

@KOBIETA Urok Kleopatry jest legendarny. Łamała serca wodzów. Urodziła Cezarowi Cezariona, pojawiła się w Rzymie obok niego, ale Rzym jej nie chciał, pogardzał nią, odrzucił. 

Dwie rzeczy łączą Kobietę z Kraju z Kleopatrą, Kobieta z Kusz była branką z Dolnego Egiptu, ukochaną wodza, nie faraona. Obie skończyły podobnie - obie się zabiły, nie mówiłem Ci o tym. 

 

Koncepcja wiersza, to oczywiście odwrócenie "Raju utraconego" Miltona. Jest zgodna z moimi przekonaniami: skoro wszystko jest JEDEN, a nauka mówi "nic z niczego", to Stwórca tęskni za Stworzeniem, zrodzonym z Niego. Z tej perspektywy jest logiczne, że uważam Boga za "kobietę"(i mężczyznę jednocześnie). Dlatego człowiek szuka drugiego człowieka, a nie zdaje sobie sprawę, że to tęsknota za Tym Który Jest. Bóg jest "kochankiem", za którym wszyscy tęsknimy.

Edytowane 3 godziny temu przez LessLove (wyświetl historię edycji)

[KOBIETA]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

nie wiem, może mówiłeś …aż tak uważnie Ciebie nie czytam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

zatem…warto przede wszystkim poszukać…samego siebie!? :) 

 

 

[LessLove]

@KOBIETA Here i am :-) Jej szukam.

@KOBIETA Nie mówiłem, bo to będzie w jej historii (Kobieto z Kraju Kusz) i jest smutne.

[KOBIETA]

@LessLove

och …to skomplikowane! Smutne? Nie chcę czytać smutnych historii…

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[LessLove]

@KOBIETA Świetnie, jedna zapłakana mniej :-)

 

[KOBIETA]

@LessLove

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

ale…och widzę, że nie potrafisz unieść kobiecych łez!

[LessLove]

@KOBIETA Taka słabość, do kobiet i dzieci... do urody świata. Ale to wciąż ta sama uroda.