W maleńkiej…

[Benjamin Artur]

 

    Zrozumieć czas to zrozumieć siebie. Jak inaczej pisać o tym, co nas określa i otacza? Innym razem o czymś, co ulotne i nieuchwytne? Czas pomiędzy wskazówkami płynie zawsze tak samo. A jednak można go spowolnić, przyspieszyć lub naciągnąć.

    Jesteśmy z nietrwałej materii. Mamy swój początek i koniec. Wydźwięk naszego życia zależy tylko od nas. Człowiek głośno płacze, witając świat. Bywa też, że to ostatni tak głośny akcent. Resztę dni woli spędzić w ciszy, z dala od tych, którzy lubią się rozpychać.

    On woli obserwować z dystansu. Nie lubi tłoku. Wystarcza mu to, co bliskie. Wszystko, co kocha, ma na wyciągnięcie ręki. Nie musi rozprawiać o tym, jak bardzo chciałby to zdobyć… Ani co by było, gdyby tego nie miał. Ma swój świat. Blisko ma też swoją miłość.

    Dopiero niedawno pojął, jak jest blisko. Myślał, że musi szukać jej na krańcach świata. A ona przyszła nagle. Pojawiła się pomiędzy tyknięciami zegara. Jedno spojrzenie zadecydowało o wszystkim.

    To nic, że ona ma swój świat i własny czas. Pomiędzy jednym tyknięciem jednego, a mrugnięciem powiek drugiego. Są w stanie przeżyć więcej niż się wydaje. Dłużej niż to, co było. W nieistniejącym jeszcze i nienazwanym. Podszytym wszystkim, co się wydarzyło o niewypowiedzianej porze.

    Przecież zakwitła właśnie dla niego. A on jej się przyśnił.

 

Edytowane 3 Kwietnia przez Benjamin Artur (wyświetl historię edycji)

[Kwiatuszek]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To akurat zauważyłam. Nie wiem jak to działa, ale działa. Ładny tekst, ciekawy. Pozdrawiam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[Benjamin Artur]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Zmysły nasze odbierają wszystko. Tyle, że potem gdzieś to wszystko umyka. No może nie wszystko. Dziękuję