Manifest Hipokryty - dusigrosz.

[leszek piotr laskowski]

"Manifest hipokryty - dusigrosz" 

 

Jestem pełen nadziei,

gdy mam pełny brzuch.

Boję się złodziei,

gdy mam kasy w bród.

Bogactwem się brzydzę,

choć nim nie pogardzę.

Gdy u innych je widzę,

chcę go jeszcze bardziej.

 

Modlę się o skromność,

siedząc na atłasach.

Przeklinam ułomność

w tych nienormalnych czasach.

Chcę być wzorem szczodrości,

czystym niczym łza,

lecz póki mam sakiewkę –

świat u mych stóp mam.

 

Gardzę więc tym złotem,

co mi kieszeń rwie,

lecz wracam do niego

gdy zabraknie go mnie.

I chwytam się wszystkiego,

co brzęk jego zbliży,

na każdym pułapie,

by siebie nie zniżyć.

 

Szlachetny w teorii,

w praktyce – ja jeden.

Buduję w tej glorii

mózgowy swój Eden.

Tu prawda jest prosta,

choć gryzie sumienie:

pysze chcę sprostać

i gubię swe brzmienie.

 

Bo skarb, co lśni w dłoni,

wzbogaca mi ducha –

więc wciąż za nim gonię

i sumienia nie słucham.

Ideały głaszczę, 

delikatnie jak kota,

lecz przyjaciół oddam,

za szczyptę złota. 

 

PRZYJACIELOWI ... ! ! !

 

 Leszek Piotr Laskowski