"Dziecię"

[𝑍𝑢𝑧𝑎]

Stoi w kącie dziecię,

myśli nad tym, co się zburzyło,

kolejna kłótnia - jak pewnie wiecie...

czym sobie ono zasłużyło?

 

Na jej rączkach liczne siniaki,

z kolana zaś krew już leci,

ale cóż można tu poradzić?

Taki los alkoholika dzieci.

 

Trzeźwy rzadko był jej ojczym,

ciągle zły i rozdrażniony,

Przemoc? Za każdy jej wyczyn,

Bo do tego przyzwyczajony.

 

Matka jest zapracowana,

często z domu swego znika,

ledwo łączy koniec z końcem -

ma na głowie komornika.

 

Za jakiego więc się miałeś?

Człowieku zniszczony w duszy,

Alkohol ponad swe dziecię wybrałeś

i zapewniałeś mu lata katuszy.

 

Latami przemoc stosowana,

przeszłość odcisnęła piętna,

w głowie, sercu - wielka rana.

Woda czysta jest już mętna.

[Berenika97]

@𝑍𝑢𝑧𝑎

 

Obraz dziecka stojącego w kącie - cichego, już niepytającego o winę - jest bardzo poruszający. I właśnie ta cisza w wierszu boli najbardziej.

Ostatni wers o wodzie, która stała się mętna to metafora o tym, co przemoc robi z całym życiem, z całym wewnętrznym światem dziecka, które nie miało na to żadnego wpływu.

Ważny tekst.