Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Pierścień

Konrad Koper
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Konrad Koper

Konrad Koper

Opublikowano
Opublikowano

Przyszedł z mieczem.

Ochroniła ciebie tarcza.

Nie zdobędzie pierścienia!

 

Przyszedł z bronią palną.

Zrobiłeś unik.

Nie zdobędzie pierścienia!

 

Przyszedł milcząco z pełną sakiewką.

Koniec przypowieści znacie.

 

 

 

 

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Proszalny
      Ona i on

      Przez Proszalny · Opublikowano

      Chciałbym powrócić na opuszczone wybrzeże, gdzie napotkałem tę parę. Ona była dla niego, on dla niej. Ja byłem postacią z oddali. Ona mogła być Eurydyką, a on Orfeuszem, tuż po tym, jak wyrwał ją z głębi piekieł, bowiem w tym wymyślonym świecie każdy mit miał szczęśliwe zakończenie. Choć „zakończenie” to złe słowo, bo oni rozpoczynali pisać swoją historię. Widziałem, jak wspinają się ścieżką na wysoki klif. Nad nimi stał chylący się ku upadkowi dom. Nie jest to tylko metafora, bo dom ten, naprawdę chyląc się ku morzu, spoglądał pustymi oczodołami okien w wiszącą pod nim przepaść. On nigdy nie lubił zabaw w dom, ale dziś myślał, że chętnie zobaczyłby ją, wieszającą w oknach muślinowe zasłony. Ona jeszcze nie wiedziała, czy jej widok krzątającej się wokół codziennych spraw byłby dla niego przyjemny. To mógł być ich pierwszy dzień wakacji, urlopu od życia, jaki wzięli w tajemnicy przed bliskimi. Nikt nie zauważył ich zniknięcia. Na wąskim pasku plaży pod klifem wyrastały obumarłe pnie drzew. Nocami ktoś śpiewał na wydmach. Nocami zapalały się pojedyncze światła w oddali, światła domów identycznych do tego, w którym mogli zamieszkać razem. Wybrzeże było pełne wymyślonych światów. Tej nocy głos świerszczy podobny był do piasku przesypującego się w klepsydrze. On usiadł na ławce przed domem. Pachniał kwitnący bez. Był też inny zapach, dobrze mu znany, choć nie potrafił go nazwać. Tak pachnieć mógł przebudzony las, wilgotne włosy kobiety, o której marzył. Ona siedziała tuż obok, nie zdając sobie sprawy, że to, co się dzieje, jest prawdziwe. Niby wierzyli, że opuścili piekło dawnego życia. Jednak, by wiara stała się prawdą, potrzebowali czasu, wybuchów żalu zapadających w morze. Drobiazgów, z których składa się każdy dzień.    

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Achilles_Rasti
      Byłem...

      Przez Achilles_Rasti · Opublikowano

      @Gosława Dzięki :)
    • Adam Zębala
      Z Bogiem zaczął w karty grać

      Przez Adam Zębala · Opublikowano

      Bardzo piękny pozdrawiam serdecznie 
    • MIROSŁAW C.
      w jedwabiu

      Przez MIROSŁAW C. · Opublikowano

      @Berenika97 @Nata_Kruk To Epitafium.  Wszyscy jesteśmy Chrystusami.    Dziękuję bardzo za każdy ślad zainteresowania, pozdrawiam. 
    • iwonaroma
      gra

      Przez iwonaroma · Opublikowano

      jeśli traktuję ją jako zabawę  będę dobrze się bawić    jeśli jednak jest to gra o życie...   umrę  albo będę żyć   a więc muszę pojąć    z(bawienie)    

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...