Historia edycji

Śliczny wiersz, piszesz niezwykle lirycznie:):) pozdrawiam:)

Wrastamy w siebie jak drzewa, kołysząc wspólne konary, a losy wzajemnie plotąc, gubimy liście do pary.   I tylko czasem w prześwitach, wiatr gniewne nuty rozpina, jakby chciał sprawdzić czy jedno, potrafi drugie podtrzymać.   A chłód , co kruszy ramiona i nagłą przejmuje grozą,  odchodzi cicho na palcach, zdumiony naszą symbiozą.

Nam strzelać nie kazano - Wstąpiłem na działo  I spójrzałem na pole gry Ja - Łowca Androidów  skanowałem  - w dole  tłum wojowników wierszy kłębił się od świtu, szukałem w nich człowieka  z duszą, i nie wiem  czy znalazłem kilku.   Replikanci -długą czarną kolumną,  jako ława błota  szturmowali jak sępy każdy portal.   Więc gdy forum, symulacja tworzenia szalona  obleje, jak Moskale redutę Ordona spłyną tylko łzy w deszczu, nostalgiczny smutek, gdy wysadzę  to miejsce jak on swą redutę.    Inspiracją jest - „Reduta Ordona” i „Łowca Androidów” 

@Wiechu J. K. właśnie o to chodzi, że czasami czekamy nie wiadomo na co i całe życie przelatuje nam przez palce 

@Berenika97

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.