Drogowskazy - nie nakazy.

[leszek piotr laskowski]

"Drogowskazy – nie nakazy"

 

Grzesiu ze wsi Ciemnobory,

już w dorosłe wchodząc życie,

zapakował plecak spory

i ruszył w świata podbicie.

 

Była tylko jedna droga,

więc nie miał zbytnio wyboru.

Ruszył, mówiąc: „Wola Boga”,

polną drogą z Ciemnoborów.

 

U kresu drożyny polnej

stał drogowskaz w obie strony:

w lewo – dla myśli dowolnej,

w prawo – bardziej wytyczony.

 

Na tym w lewo słowo było:

„Rozumem iść ci potrzeba”.

W prawo krzyżem się kończyło

z napisem: „Droga do nieba”.

 

Grzesiu stanął i główkuje:

„To wytycza moje plany.

Jak się w lewo pokieruję,

sam na siebie będę zdany.

 

W prawo to szlak do wieczności,

lecz nie śpieszę się do nieba –

chyba żeby z konieczności,

jak już będzie iść tam trzeba.

 

Pójdę w lewo” – myśli sobie –

„zdam się na własne myślenie”.

Rzucił okiem w drogi obie,

ruszył w lewe przeznaczenie.

 

Idąc tak ze dwie godziny,

znów drogowskaz – jeszcze większy!

Czyta, mówi: „Jakieś kpiny!

Piszą to, co na tym pierwszym”.

 

W lewo: „Rozumem iść trzeba”,

w prawo: „To droga do Boga”.

„Co mam robić, wielkie nieba?

Która jest ta dobra droga?

 

Skoro z niebem się powtarza,

pójdę nią, jak trzeba wszędzie.

Choćbym doszedł do ołtarza,

to nic złego mi nie będzie”.

 

Idąc tak, widzi z daleka,

nie dowierza: - „Jakieś brednie!”.

Bo go znów drogowskaz czeka,

jeszcze większy niż poprzednie.

 

A wielkimi literami,

jeszcze wyżej umieszczone,

strzałki z dwoma kierunkami,

jak te wcześniej wytyczone.

 

Stanął Grzesiu, rozumuje,

szuka w tym jakiegoś wątku:

„Bez względu, gdzie się kieruję,

ciągle wracam do początku”.

 

Rozsądkiem się pokierował,

patrzy na tabliczki obie,

drogę w środku wykreował

i na przełaj poszedł sobie.

 

Leszek Piotr Laskowski. 

[Poet Ka]

@leszek piotr laskowski satyryczny utwór o życiowych wyborach, mięsisty...