Przejście

[A.Between]

Kiedy ludzie zaczynają brzmieć jak echo ścian,
odkładam ich głosy na parapet — jak klucze.
Wychodzę tyłem, żeby nic mnie nie zatrzymało,
i skręcam w ścieżkę, której nie ma na mapach.

 

Tam dom nie stoi — tylko się powtarza:
wierzba pochyla się zawsze w tę samą stronę,
jakby ktoś ją kiedyś poprawił ręką
i zapomniał odsunąć.

 

Ptak nie szuka — on wie.
Rozgarnia trawę krótkimi ruchami głowy,
jak ktoś, kto wraca do zdania
przerwanego w dzieciństwie.

 

Nad stawem mgła nie zasłania —
ona odkłada rzeczy na później.
Brzeg, woda, moje dłonie
są tylko wersją roboczą.

 

Idę i uczę się ciężaru od początku:
jak stopa przyjmuje ziemię,
jak ziemia oddaje ją z powrotem
bez żadnej obietnicy.

 

Cienie nie są już od światła —
mają własne źródło.
Rysuję nimi twarze, których nie spotkałem,
ale pamiętam ich zmarszczki.

 

I tylko tutaj wszystko zgadza się do końca:
że nic nie trzeba finalizować
że można zostać w połowie ruchu
i to wystarczy.

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - skręcam w ścieżkę, której nie ma na mapach. - podoba mi się bardzo

            owa ścieżka - owy parapet też - fajny wiersz - zaciekawił - 

                                                                                                               Pzdr.