Puste Miejsce - Akt I

[Krzysztof Pokrzywiec]

Raz w życiu, zdarza się

Taki dar

Ekwiwalent.

Za twe dzieje całe.

 

Partner w zbrodni i na scenie.

Z którym jesteś jak dwa cienie

Przez jedno drzewo rzucane.

 

I modlisz się, żeby nie okazał się snem.

Leczy gdy się burzowe zbiorą chmury.

Już wiesz, że obudzić się czas z koszmaru.

Purpurowe policzki zwęglone.

 

Umarło.

Nasz duch

Oddany strachowi.

Zawiesił na szali szczęście i siłę.

Powieszoną na pętli tych słów

Rezygnacji, co spalały teatry.

 

Głosiłem ci, w oczy wielkie przemowy.

Teraz ciche echo nie bije już barw.

Nikt, nie widzi jak płaczę nocami.

To ty mnie trzymałeś mocno rękoma.

Gdy stres mnie ranił atakami wieloma.

 

Oddałem ten czas, zawierzyłem go w Lato.

Zawiązaliśmy uczucia na szczycie tajemnic

Szukając wciąż siebie znalazłem to w tobie.

Lecz ile jest warte coś co tak łatwo runęło?

 

Dziś nie słucha już nikt choć widownia

Pełna.

Nie słucha mnie on.

Jedno puste miejsce

Tyle w duszy trawi żalu.

 

[Berenika97]

@Krzysztof Pokrzywiec

 

Wiersz o utracie kogoś, kto był wszystkim - "ekwiwalentem za twe dzieje całe".

"Dwa cienie przez jedno drzewo rzucane" - piękna metafora nierozerwalności. Partner w życiu i na scenie, granica między teatrem a rzeczywistością znika. Ale właśnie to teatralne tło budzi pytanie- czy ta bliskość była prawdziwa, czy tylko dobrze zagraną rolą?

 

"To ty mnie trzymałeś mocno rękoma. Gdy stres mnie ranił atakami wieloma" - ta konkretność wsparcia czyni stratę fizyczną, namacalną. 

 

"Lecz ile jest warte coś co tak łatwo runęło?" - pytanie brzmi jak oskarżenie, ale może jest w nim też wątpliwość w siebie. Może wcale nie "łatwo" runęło?

Koniec - pełna widownia, ale jedno puste miejsce unieważnia wszystko. Bez tego jednego słuchacza wszystko staje się grą bez sensu.

Wiersz o tym, że niektóre pustki nie dają się zapełnić - nawet gdy wokół tłum.

[Krzysztof Pokrzywiec]

@Berenika97 Pięknie powiedziane, dziękuje za te słowa