Liście laurowe

[Manek]

Liście laurowe

 

W laurowych liściach na cokole

Wyprężasz dumną pierś Cezarze,

Dziedzictwo niesiesz dla pokoleń,

Zaprzeszły blask wydarzeń.

 

Jak z góry zerkasz – a ja ważę

Na szali wieków czynów cenę,

Tu zyski a tam smoki wraże,

Gdzie indziej przeznaczenie.

 

Uznanyś – ja nie całkiem pewny

Boskości mocarstw i potęgi.

Przeliczam krzyki niepotrzebne,

Przebrzmiałych zmagań dźwięki.

 

Podłożem wszelkich monumentów

Rozwiane prochy – humus ziemi –

 Na próżnię starte aż do szczętu,

Już nawet nie są cieniem.

 

I tylko pamięć, jakże wiotka,

Się bluszczem wije u podstawy

I drąży żółcią w twych zarodkach,

Zazębia się na głazie.

 

 

Marek Thomanek

Grudzień 2025

 

 

[Berenika97]

@Manek

 

Cezar na cokole, w wieńcu laurowym - symbol triumfu, władzy, nieśmiertelności. A naprzeciw niego - człowiek z wagą, który przelicza. I bilans nie wychodzi na plus.

To wiersz o demontażu kultu.

Najsilniejsza jest strofa o prochach - "podłożem wszelkich monumentów". Każdy pomnik stoi na ciałach.

Pamięć jako bluszcz, który "drąży żółcią", "zazębia się na głazie". Wije się u podstaw pomnika nie po to, by go ozdobić, ale by go stopniowo rozsadzić. Pomniki kłamią. Laurowe wieńce kłamią. A prawda jest pod spodem - w prochach, w ciszy, w bluszczu, który powoli obraca kamień w pył.

Bardzo ciekawy tekst.

[Manek]

@Berenika97 Trafiłaś w sedno. Dokładnie o to mi chodziło. Jesteśmy dumni z tej historii którą mamy. Nie zdajemy sobie sprawy, że gdyby ona całkiem inaczej wypadła, to bylibyśmy z niej tak samo dumni jak teraz. Stawialibyśmy sobie tylko innych bohaterów na cokołach.

O pokonanych niewiele się mówi, a im dalej w przeszłości, tym mniej.

Dlatego tutaj przykład Cezara. Gloryfikujemy tą kulturę a zapominamy o tych milionach poległych.

Dodam jeszcze, że wszystkie wysokie kultury, włącznie z naszą obecną też, zbudowane są na krwi, łzach i niewolnictwie.

[Berenika97]

@Manek

 

To prawda, że nasza perspektywa jest zawsze perspektywą zwycięzców. Ciekawe, że wspominasz o fundamentach obecnej kultury - to prowadzi do pytania, czy możliwy jest jakiś postęp moralny, skoro ciągle budujemy na podobnych mechanizmach.

Może różnica jest w tym, że teraz przynajmniej mamy świadomość tego procesu?

Ale co z tą wiedzą zrobić? – czy to nas paraliżuje, czy mobilizuje do budowania czegoś innego?

[Manek]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 Nie. Nawet tej świadomości nie mamy. Od czasu do czasu ktoś coś tam wybąknie na ten temat a za chwilę się znowu o tym zapomina. Siebie oczywiście nie wykluczam. także należę do klubu.

 

A co z tą wiedzą zrobić? Ją pielęgnować i podawać dalej. Lepiej z tego powodu dzisiaj nie będzie. Może nigdy, może dopiero za jakieś tysiąc lat. 

Jeżeli jednak to "Lepiej" przyjdzie, to przynajmniej udało się nam dorzucić parę ziarenek piasku do jego podwalin.