Gdzie rdzewieją miecze: 51. Miasto, które nie tonie

[Łukasz Jurczyk]

51. Miasto, które nie tonie

(narrator: hypaspista)

 

1.

 

Tyr na wodzie —
wyspa, co zapomniała,

że korzeń ma w dnie.

 

2.

 

Morze — ich mur,
ich modlitwa,
ich złudzenie.

 

3.

 

Duma jak sól —
czysta,
zanim nie spadnie deszcz.

 

4.

 

Każde „nie”
jest piękne,
dopóki nie kosztuje krwi.

 

5.

 

Król nie mówił nic.
Cisza pachniała
jak przysięga.

 

6.

 

Widziałem ten wzrok —
to nie był gniew,
to był głód.

 

7.

 

Wtedy pojąłem —
dla niego nie było różnicy
między ziemią a morzem.

 

8.

 

Jeszcze śmieją się z brzegu.
Wkrótce
nie będą mieć brzegu.

 

cdn.

 

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Ten fragment to zapis zderzenia dwóch światów - fenickiej pychy opartej na niedostępności wyspy oraz macedońskiej woli, która nie uznaje granic.

 

Narrator - macedoński wojownik jakby raportował. Przedstawia obraz Tyru jako miasta pełnego pychy, wierzącego w swoją boskość i nieosiągalność. Ale on wie, że ich bezpieczeństwo to tylko „złudzenie”.

 

Ciekawy jest portret Aleksandra - jest on siłą natury - pożera wzrokiem, a Tyr chce skonsumować czyli wcielić do swojego świata.

Siódma część - to esencja oblężenia Tyru. Aleksander zasłynął tym, że kazał zbudować groblę (molo) łączącą ląd z wyspą. Dla niego morze było tylko „innym rodzajem ziemi”, którą można zasypać i przejść po niej suchą stopą.

 

Koniec jest zapowiedzią katastrofy. Tyryjczycy śmieją się z macedońskich wysiłków, nie rozumiejąc, że ich status wyspy właśnie dobiega końca.

 

Piękne studium nieuchronności.  Historia podana w ten sposób bardzo mnie fascynuje. :) 

 

Sypiemy gruz w głębię.

Dno powoli wstaje,

by podeprzeć jego krok.