Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

W raju nie ma skrajności,

w raju nie ma dobra, nie ma zła,

w raju nie ma chlebów, ni mięsa,

są tylko owoce,

 

Owoce dnia i nocy,

więc wprowadź mnie 

w arkana tej rzeczywistości,

gdzie można poznać siebie 

 

Tam ja swoje imię odnajdę,

tam Ty swoje też,

tam zespolimy je

słowotwórstwem

 

Kiedy myśli nasze zetkną się,

miło będzie wyrzec je razem

jednym tchem zrzucić z siebie

ciężar wstydu i dawnych trosk

 

Tam będą może i nasze dzieci,

jeśli z własnej chęci pokażemy

im drogę, mówiąc wprost,

co, gdzie kiedy, skąd i dokąd zmierza.

 

O ile drzewo stoi pośrodku,

z którego zrywać nie można,

tak już nie jest rajem miejsce,

gdzie to drzewo nie istnieje

 

To już nie raj, lecz nirwana wolności

to wejście poza oścień śmierci,

byle do chwili następnej, 

by znów wzdychać za spełnieniem.

 

 

Walentyno, ja Żonkil Twój, liści

w imionach naszych naliczyłem się

5 Twoich od przodu i 1 moją

Teraz w tył liczyć będę.

 

By początek stał się końcem,

lecz wąż wadzi,

Tamara i Marek, czysto losowo

rozegrały się dni świata.

 

Bo w pyle legnie ten świat,

więc potrzeba tutaj jednak

światła sprawiedliwości, które

w ogień ludzkie głupstwa obróci

 

Gdzie miłość, gdzie nienawiść,

obusiecznym mieczem są

- w jedną by przebić serca nasze miłością

- w drugą by tej miłości bronić

 

Taki raj nasz dzisiaj,

i temu miecz kształtem krzyż przypomina,

Lecz imiona nasze prawdziwie wtedy

wybrzmiewać powinny: Łukasz i Justyna

 

Lecz któraż to czwórka wyrzeknie 7 razy

iż światłość jest wśród nas?

We snach proroczych taplam się i grzęznę,

a raj czeka.

 

Opublikowano

@violetta Serio tak myślisz? Ja nie jadam mięsa w ogóle (tylko mleko pije by mieć jakieś białka zwierzęce). Śmieszna sprawa, no Jezus w raju jest na pewno. To znaczy, jakbym był w raju i spojrzał na Ziemię to bym z lekka stracił poczucie tego raju, bo tu wielu wyznawców, a taka lipa się dzieje, że szok.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Berenika97 dziękuję!
    • @Łukasz Jurczyk dziękuję:)
    • gubisz pamięć różańce i bliskich   w twoim spojrzeniu coraz nas mniej   a jednak to właśnie teraz jest nas najwięcej   gdy opatrujemy twoją bezradność    
    • @Poet Ka Prawdziwy świąteczny króliczy bunt :)   Pląsa po ziemi. Wielka moc w małych skokach. Wiosna w nim żyje.   Pozdrawiam    
    • @Poet Ka   Ten wiersz - dyptyk to błyskotliwa gra literacka.   Jesteś w tym mistrzynią!    Stworzyłaś kontrast między dwiema częściami - pierwsza to literacki kanon i tradycja, a druga to ich "queerowa" dekonstrukcja.   W pierwszej części przywołujesz wielkich twórców, w dziełach których występuje postać o imieniu Berenika. Jeana Racine'a tragedia "Berenika", Edgara Allana Poego, nowela Berenice oraz Louisa Aragona - w jego powieści "Aurelien" bohaterka nosi to imię. Niestety, tego ostatniego utworu nie czytałam. No i Poświatowska z moim ulubionym wierszem "Z tytułem i dedykacją na końcu".   Ukazujesz Berenikę jako uniwersalną muzę a jej długi warkocz, który według mitu został ofiarowany bogom i zamieniony w gwiazdozbiór jest tu symbolem natchnienia, które "przenika poezję". Ta pierwsza część ma też klasyczną budowę z rymami i rytmem.   W drugiej części zaburzyłaś te klasyczne normy i odwróciłaś role. Twórcy zajmują się sobą. Wers "Aragon zabierze w ramiona Poego" wprowadza motyw homoseksualny.   "Uparty Racine pobabrze w epice" - mistrz francuskiej tragedii babrze się w epice - to żart.    A z Poświatowskiej liryka zdejmuje ciężar bycia tylko twórczynią i stawia ją w zmysłowej roli - liryka "rozplecie włosy". Berenika zostaje pozbawiona warkocza.   Wiersz ma formę wolnego - wyzwala się z klasycznych ram. Pokazałaś, jak współczesna (queerowa) perspektywa potrafi zamieszać, stworzyć nowe i nieoczywiste relacje między postaciami, gatunkami i samymi autorami.    Świetny!  Nie mogło mnie tu nie być. :)  @Poet Ka

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Skamander to nowoczesna treść (modernizm) ubrana w tradycyjną formę (klasykę).  Czyli ani modernizm ani klasyka. :)))
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...