Historia edycji

Drzewka mają piętra jak spodki.

O ten biały — granat serce skrwawił. 

Niebo młóci wróbelek, a jego dziobek

wiotki — pada cieniem dzioba albatrosa.

Jako smagłe klucze wiolinowe,

wśród tonów zmierzchu, kołyszą się lilie. —

Trawa już tak urosła? — Zaraz olśni rosą. —

Lecz kto zostawił w trawie — różyczki cukrowe?

Drzewka mają piętra jak spodki.

O ten biały — granat serce skrwawił. 

Nieba młóci wróbelek, a jego dziobek

wiotki — pada cieniem dzioba albatrosa.

Jako smagłe klucze wiolinowe,

wśród tonów zmierzchu, kołyszą się lilie. —

Trawa już tak urosła? — Zaraz olśni rosą. —

Lecz kto zostawił w trawie — różyczki cukrowe?

Drzewka mają piętra jak spodki.

O ten biały — granat serce skrwawił. 

Nieba młóci wróbelek, a jego dziobek

wiotki — pada cieniem dzioba albatrosa.

Jako smagłe klucze wiolinowe,

wśród tonów zmierzchu, kołyszą się lilie. —

Trawa już tak urosła? — Zaraz olśni rosą. —

Ale kto zostawił w trawie — różyczki cukrowe?

Drzewka mają piętra — jak spodki.

O ten biały — granat serce skrwawił. 

Nieba młóci wróbelek, a jego dziobek

wiotki — pada cieniem dzioba albatrosa.

Jako smagłe klucze wiolinowe,

wśród tonów zmierzchu, kołyszą się lilie. —

Trawa już tak urosła? — Zaraz olśni rosą. —

Ale kto zostawił w trawie — różyczki cukrowe?

Drzewka mają piętra — jak spodki —

o ten biały — granat serce skrwawił. 

Nieba młóci wróbelek, a jego dziobek

wiotki — pada cieniem dzioba albatrosa.

Jako smagłe klucze wiolinowe,

wśród tonów zmierzchu, kołyszą się lilie. —

Trawa już tak urosła? — Zaraz olśni rosą. —

Ale kto w niej zostawił — różyczki cukrowe?

Drzewka mają piętra — jak spodki —

o ten biały — granat serce skrwawił. 

Nieba młóci wróbelek, a jego dziobek

wiotki — pada cieniem dzioba albatrosa...

Jako smagłe klucze wiolinowe,

wśród tonów zmierzchu, kołyszą się lilie. —

Trawa już tak urosła? — Zaraz olśni rosą. —

Ale kto w niej zostawił — różyczki cukrowe?