Nowe tętno, nowe życie

[leszek piotr laskowski]

„Nowe tętno, nowe życie ”


Pierwszy dotyk ust chłodnych – szeptaniem w melodii,
W cichym nurcie pożądań – zaproszeń tak znanych.
Zalotne przybliżenia, nieśmiałość w parodii,
Jak różaniec paciorków - z wstydem odmawiany.

Potem wargi wędrują po spragnionym ciele,
w czułościach nie skrywając, gry całkiem dorosłej.
Od jutrzni w poniedziałek do nocy w niedzielę,
w intymności powszedniej, choć nieco mniej wzniosłej.

I nastąpi spełnienie, gdy ciało się wzniecie -
z bandytą o tym jedynym, cyklopim spojrzeniu.
By każde z nich spokój - odnalazło w afekcie,
W tym głębokim i wspólnym, tętniącym pragnieniu.

A wszystko to poczyna pocałunek płochy,
Jak w tej bajce o śpiącej wciąż w zamku Królewnie.
Nieśmiałości upadną, miną pierwsze fochy,
Gdy dwoje w swych pieszczotach poczuje się pewnie.

Wstępują na wierzchołki miłosnej śmiałości,
Gdy ogień pożądania wspólne chęci spala.
Ten pierwszy pocałunek – zarzewie bliskości –
pełnym aktem współżycia przypływa jak fala.

Odwieczne przeznaczenie istnienia pokoleń,
by życie wciąż płynęło w nieskończonym darze.
Od pieszczot i pożądań drogą dusz wyzwoleń,
i dni, gdy cud narodzin dopełnia się w parze.

Z drobnych, cichych uniesień, co w sercach kiełkują,
powstaje nam wszechświata potężna osnowa.
Gdy te usta spragnione krew w żyłach buzują,
w czułych uściskach, poczyna tętnić krew nowa.

- Leszek Piotr Laskowski.