Zgłoś

Nigdy nie dostałem propozycji wkomponowania się, może dlatego, że nie jestem kompozytorem. W ogóle, pomyślałem, nie dostałem takiej otwartej propozycji i wszystko musiałem sobie sam wypracować, więc trochę zazdroszczę takim, którzy dostawali takie propozycje, bo nie napracowali się, a mieli. Życie. 

@hollow man

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Możliwe,  serdeczności :) Lubię wiersze Leśmiana. 

„Nowe tętno, nowe życie ” Pierwszy dotyk ust chłodnych – szeptaniem w melodii, W cichym nurcie pożądań – zaproszeń tak znanych. Zalotne przybliżenia, nieśmiałość w parodii, Jak różaniec paciorków - z wstydem odmawiany. Potem wargi wędrują po spragnionym ciele, w czułościach nie skrywając, gry całkiem dorosłej. Od jutrzni w poniedziałek do nocy w niedzielę, w intymności powszedniej, choć nieco mniej wzniosłej. I nastąpi spełnienie, gdy ciało się wzniecie - z bandytą o tym jedynym, cyklopim spojrzeniu. By każde z nich spokój - odnalazło w afekcie, W tym głębokim i wspólnym, tętniącym pragnieniu. A wszystko to poczyna pocałunek płochy, Jak w tej bajce o śpiącej wciąż w zamku Królewnie. Nieśmiałości upadną, miną pierwsze fochy, Gdy dwoje w swych pieszczotach poczuje się pewnie. Wstępują na wierzchołki miłosnej śmiałości, Gdy ogień pożądania wspólne chęci spala. Ten pierwszy pocałunek – zarzewie bliskości – pełnym aktem współżycia przypływa jak fala. Odwieczne przeznaczenie istnienia pokoleń, by życie wciąż płynęło w nieskończonym darze. Od pieszczot i pożądań drogą dusz wyzwoleń, i dni, gdy cud narodzin dopełnia się w parze. Z drobnych, cichych uniesień, co w sercach kiełkują, powstaje nam wszechświata potężna osnowa. Gdy te usta spragnione krew w żyłach buzują, w czułych uściskach, poczyna tętnić krew nowa. - Leszek Piotr Laskowski.

@Simon Tracy Twój wiersz jest mocny i szokujący – odrażający, a jednocześnie. Łączy ekstazę życia z nieuniknionym gniciem, pokazując miłość i śmierć w najbardziej surowej formie. Sorry, nie dla mnie.  

@Radosław    Piękny i niezwykle wrażliwy tekst. To przypomnienie, że prawdziwe piękno rzadko jest tylko statycznym widokiem - jest raczej procesem, który wymaga naszej czułości i uwagi. Ogród jako metafora kobiecego wnętrza wybrzmiewa tu bardzo naturalnie, bez popadania w patos. Szczególnie ujmuje mnie końcówka - zadbane wnętrze nie tylko cieszy samą osobę, ale wręcz „oczarowuje świat”.